رهبری زمانمحور: ارائه و اعتبارسنجی مدل جهتگیری زمانی مدیران و تأثیر آن بر اثربخشی سازمانی
رهبری زمانمحور: ارائه و اعتبارسنجی مدل جهتگیری زمانی مدیران و تأثیر آن بر اثربخشی سازمانی
سید جلال الدین حسینی1
1) مربی سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور
کد IOI مقاله
:
ACZC-ABHZAD
محل انتشار :
هشتمین کنفرانس بین المللی تحولات نوین در مدیریت، اقتصاد و حسابداری(https://www.mdmconf.ir/)
چکیده :
هدف این پژوهش ارائه و اعتبارسنجی مدلی برای تبیین نقش جهتگیری زمانی مدیران در اثربخشی سازمانی با تأکید بر نقش میانجی سبک رهبری است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدلیابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش را مدیران و کارشناسان سازمانهای دولتی و خصوصی تشکیل دادند و دادهها از طریق پرسشنامه جمعآوری شد. جهتگیری زمانی مدیران در سه بعد گذشتهگرایی، حالگرایی و آیندهگرایی بررسی گردید و تأثیر آن بر سبک رهبری و اثربخشی سازمانی مورد آزمون قرار گرفت. نتایج نشان داد که هر سه بعد جهتگیری زمانی تأثیر مثبت و معناداری بر سبک رهبری دارند، اما آیندهگرایی مدیران قویترین تأثیر را بر رهبری اثربخش نشان داد. همچنین سبک رهبری تأثیر مثبت و معناداری بر اثربخشی سازمانی داشت و نقش میانجی آن در رابطه میان جهتگیری زمانی و اثربخشی سازمانی تأیید شد. از مهمترین یافتههای پژوهش، ارائه و تأیید مفهوم «رهبری متوازن زمانی» بود که بر ضرورت ایجاد تعادل میان بهرهگیری از تجربیات گذشته، مدیریت مؤثر شرایط حال و آیندهنگری راهبردی تأکید دارد. یافتهها نشان دادند مدیرانی که میان سه افق زمانی تعادل برقرار میکنند، نسبت به مدیران دارای جهتگیری تکبعدی، اثربخشی سازمانی بیشتری ایجاد میکنند. این پژوهش ضمن توسعه ادبیات رهبری و رفتار سازمانی، چارچوبی نوین برای ارتقای اثربخشی سازمانها ارائه میدهد.
کلمات کلیدی : رهبری زمانمحور رهبری متوازن زمانی جهتگیری زمانی مدیران سبک رهبری اثربخشی سازمانی