حقوق فضایی جامعه ایرانی با تکیه بر سیمای انسان کامل در دیدگاه متفکرین اسلامی
حقوق فضایی جامعه ایرانی با تکیه بر سیمای انسان کامل در دیدگاه متفکرین اسلامی
ولید بغلانی1 مظفر مهاجری2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه شهیدباهنر کرمان
2) هیئت علمی بخش معماری دانشگاه شهید باهنر کرمان
کد IOI مقاله
:
AZDE-ABGZFA
محل انتشار :
چهارمین کنفرانس بین المللی معماری،عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(4icacu.com)
چکیده :
یکی از راههای برنامه ریزی در سازمان فضایی و طرح اندازی در محیط شهری جامعه های مختلف؛ توجه به مسائلی نظیر مسائل فرهنگی، ارزش ها و باور های آن جامعه و یا به طور کل هستی شناسی آنان است. این دسته از برنامه ریزی ها از دوره های قبل تا دوره معاصر یکی از اهداف پیشبردی طرح ریزی در محیط های شهری و ابنیه های جامعه های مختلف و جامعه ایرانی بوده است. از میان بناهایی که به طور خاص در باورها و ارزش های معنوی و دینی جامعه ایرانی توجه فراوانی می شده است، ابنیه های مذهبی از جمله حرم های مطهر و بقاع متبرکه می باشند. می بایست دانست که این دسته از بناها در سازمان فضایی جامعه ایرانی چه رابطه ای را با خود و جامعه داشته است. آرامگاهها، حرم های مطهر و بقاع متبرکه در ذیل چه ماهیت و معنایی در میان جامعه بنا گشته اند و جامعه با آنها چه ارتباطی را دارا می باشد. تحقیق پیش رو با مطالعه در اسناد کتابخانه ای و جستجو در آراء و نظریات چندی از صاحبنظران و متفکرین اسلامی، سعی بر استنباط مبانی ای متناسب و مدلل در خصوص چنین نگرش ها و باور ها است. در واقع این دسته از بناهای مذهبی در جامعه ایرانی با توجه به دوره های تاریخی آن ، جامعه با این بناها از دیرباز تا کنون با توجه به یک دسته مفاهیم و باورهای معنوی و فلسفی، مورد احترام آنان قرار می گرفته. از جهتی بسیار مهم این دسته از بناها در واقع مکانی به جهت فیض و تجلی سیمای انسان کامل در سازمان فضایی شهرهای ایرانی و به طور اخص جامعه ی پیرو مذهب تشیع اثنی عشری به حساب می آمده اند. با این اوصاف ، این بناها می بایست در ذیل یک سری حقوق فضایی در برنامه ریزی های شهری مختص به جامعه ایرانی به حساب آیند.
کلمات کلیدی : حقوق فضایی جامعه ایرانی انسان کامل فیض و تجلی متفکرین اسلامی