فضاسازی معماری برای بیماران ام اس
فضاسازی معماری برای بیماران ام اس
هادی آدینه قهرمانی1 شبنم اکبری نامدار2 حسن ستاری ساربانقلی3
1) دانشجوی دکتری معماری، واحدتبریز، دانشگاه آزاد اسلامی ،تبریز،ایران.E-mail:
2) استادیارگروه معماری، واحدتبریز، دانشگاه آزاد اسلامی ،تبریز،ایران.E-mail:
3) دانشیار گروه معماری ، واحدتبریز، دانشگاه آزاد اسلامی ،تبریز،ایران.E-mail:
کد IOI مقاله
:
AZEA-AAZCFC
محل انتشار :
اولین کنفرانس ملی چشم انداز آینده شهرها با محوریت توسعه پایدار فرهنگی و شهر خلاق(fcitymarvdashtiau.ir)
چکیده :
این مطالعه به بررسی نقش طراحی معماری در حمایت از بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (ام اس) می پردازد، با تمرکز بر کاهش موانع فیزیکی و روانی ناشی از علائم این بیماری. ام اس به عنوان یک اختلال عصبی پیش رونده، محدودیت های حرکتی، خستگی مزمن، حساسیت به نور و دما، و اختلالات تعادلی را ایجاد میکند که نیازمند بازنگری در اصول طراحی فضاهای درمانی، مسکونی و عمومی است. با استفاده از روش شناسی ترکیبی (مطالعات کتابخانه ای، مصاحبه با بیماران و متخصصان نورولوژی، و تحلیل داده های میدانی)، این پژوهش مؤلفه های کلیدی طراحی شامل دسترس پذیری، انعطاف پذیری فضایی، کنترل محیطی (نور، دما، و آکوستیک)، و کاهش محرک های حسی را شناسایی کرده است. همچنین، ادغام عناصر طبیعتگرا (بیوفیلیک) و فضاهای آرامش بخش به مدیریت استرس و بهبود سلامت روان کمک میکند. این تحقیق بر ضرورت همکاری میانرشتهای معماران، متخصصان پزشکی، و جامعه بیماران برای خلق محیط های فراگیر و پاسخگو تأکید میکند. یافته ها حاکی از آن است که طراحی مبتنی بر نیازهای خاص ام اس نهتنها کیفیت زندگی بیماران را ارتقا میدهد، بلکه بهعنوان الگویی برای فضاهای درمانی سایر بیماری های مزمن عصبی قابل تعمیم است. پیشنهاد میشود مطالعات آتی به ارزیابی بلند مدت اثربخشی این راهبردها و ادغام فناوری های هوشمند در محیط های طراحی شده بپردازند.
کلمات کلیدی : طراحی فراگیر نورولوژی و معماری ام اس کنترل محیطی بیوفیلیک