نقش روش های طراحی دیجیتال در آفرینش فرم

فرهاد کاروان¹ مبینا زنگنه²

1) گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران،
2) دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران.

کد IOI مقاله : AZEA-AZHFFK
محل انتشار : اولین کنفرانس ملی چشم انداز آینده شهرها با محوریت توسعه پایدار فرهنگی و شهر خلاق(fcitymarvdashtiau.ir)
چکیده :
    در روش‌شناسی طراحی، تا کنون این فرض وجود داشته که تمامی فعالیت‌ها و مشاغل مرتبط با طراحی دارای هسته‌ای مشترک هستند و ماهیت طراحی در حوزه‌های مختلف طراحی و برنامه‌ریزی یکسان است. برای شناسایی و درک فرآیندهای تفکر که منجر به ایجاد راه‌حل‌های طراحی می‌شود، ضروری است. ابزار دیجیتال به عنوان یک وسیله، نقش بسیار مهمی در زمان و کیفیت تجسم یک ایده ایفا می‌کند. معماری دیجیتال به طراح این امکان را می‌دهد که با سرعت بسیار بالا پردازش‌های رایانه‌ای را انجام دهد و با استفاده از حجم بالای حافظه، به خلق سه‌بعدی فضاهای معماری و ارزیابی و مقایسه گزینه‌های مختلف بپردازد. در این پژوهش، اصول، راهبردها و روش‌های علمی که طراحان در فرآیند ذهنی خود به کار می‌برند، مورد بررسی قرار می‌گیرد.روش این پژوهش، تحلیلی- توصیفی بود. یافته ها نشان داد که حضور رایانه در طراحی معماری نه تنها تخیل خلاقانه طراح را تضعیف نمی‌کند، بلکه با پوشش دادن به ضعف‌ها و محدودیت‌های ذهن انسان، به شناسایی خلاقانه او کمک می‌کند. در فرایندهای معماری دیجیتال، کامپیوترها می‌توانند به دو شیوه بر روند تفکر طراح تأثیر بگذارند. به‌صورت تأثیر مستقیم بر داده‌های کمی و دیگری به‌صورت تأثیر غیرمستقیم بر داده‌های کیفی. در طراحی دیجیتال، مسئولیت یافتن راه‌حل‌های بهینه بر عهده کامپیوتر است، در حالی که در طراحی غیر دیجیتال، طراح تسلط کامل بر مسائل کمی و کیفی دارد. به‌طور کلی، در طراحی غیر دیجیتال، طراح تمام مراحل را تحت کنترل خود دارد، در حالی که در طراحی دیجیتال، نتیجه نهایی فرآیند به‌طور کامل بر عهده طراح نیست و او به نوعی به کمک کامپیوتر وابسته است.

کلمات کلیدی : آفرینش فرم روش های طراحی طراحی دیجیتال فرم معماری