تاثیر فضاهای فرهنگی بر ارتقای تعاملات اجتماعی با رویکرد حس تعلق خاطر به مکان، (مطالعه موردی: طراحی موزه ایران باستان)
تاثیر فضاهای فرهنگی بر ارتقای تعاملات اجتماعی با رویکرد حس تعلق خاطر به مکان، (مطالعه موردی: طراحی موزه ایران باستان)
مائده امیری رسکتی1 شهلا صیادیان2
1) گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران
2) دانشجوی کارشناسی، گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
AZEE-AZFAHK
محل انتشار :
پنجمین کنفرانس بین المللی ابعاد نوآوری در هنرهای اسلامی و صنایع دستی(5ircica.ir)
چکیده :
فضاهای عمومی، به¬عنوان محلی برای ارتباطات جمعی و تعاملات اجتماعی، از گذشته تا کنون مورد توجه بوده¬اند. تعاملات اجتماعی ایجاد شده در این فضاها، علاوه بر تقویت پایداری اجتماعی، ارتقای فرهنگی جامعه را نیز در پی دارد. از طرفی، فضاهای فرهنگی و موزه¬ها که خود، محلی برای نمایش تاریخ و فرهنگ یک ملت می¬باشند می¬بایست؛ به گونه¬ای طراحی شوند که تعاملات اجتماعی را افزایش داده، و ارتقای دو عامل فرهنگی و اجتماعی در آن¬ها به شکل ویژه¬تری اتفاق ¬افتد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر فضاهای فرهنگی و موزه¬ها بر ارتقای تعاملات اجتماعی، با ایجاد حس تعلق خاطر به مکان می¬باشد. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی صورت پذیرفته و جمع¬آوری اطلاعات آن، از مطالعات اسنادی، کتابخانه¬ای، بررسی پژوهش¬های پیشین انجام شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که؛ با طراحی مناسب معماری موزه¬ها بر اساس عملکرد آن¬ها می¬توان علاوه بر ارتقای تعاملات اجتماعی ناشی از طراحی یک فضای جمع¬گرا؛ بر اساس نشانه¬های دریافتی از ناخودآگاه جمعی و درک درست از مشخصات آن دوره زمانی، حس تعلق خاطر افراد را به حضور در این موزه¬ها افزایش داد. در این پژوهش طراحی موزه ایران باستان، با تاکید بر شیوه پارسی، و ویژگی¬های معماری دوران هخامنشی مدنظر می¬باشد. روند طراحی فضا به گونه¬ای¬ست که بنای ایجاد شده نمودی از ساختمان¬های دوران هخامنشی بوده و در عین حال، اطلاعاتی از تاریخ و فرهنگ این دوره¬ی درخشان از کشورمان را در خود به نمایش می¬گذارد.
کلمات کلیدی : فضاهای فرهنگی تعاملات اجتماعی موزه ایران باستان حس تعلق خاطر به مکان معماری پارسی (هخامنشی)