معماری سبز اسلامی: پیوند میان هنر، محیط زیست و تمدن نوین اسلامی

محمدمهدی کاتب قوجه بگلو¹ علی اکبر عبداله زاده²

1) دانشجوی کارشناسی الهیات، دانشگاه فرهنگیان پردیس علامه طباطبایی اردبیل، اردبیل-ایران.
2) استاد دانشگاه فرهنگیان، علامه طباطبایی اردبیل و بنت الهدی اردبیل دانشگاه محقق اردبیلی و علوم پزشکی اردبیل دانشکده پرستاری

کد IOI مقاله : AZEE-AZFDZK
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی ابعاد نوآوری در هنرهای اسلامی و صنایع دستی(5ircica.ir)
چکیده :
    معماری سبز اسلامی با بهره‌گیری از اصول اسلامی و تلفیق آن با مفاهیم پایداری، نقش برجسته‌ای در پیوند میان هنر، محیط زیست و تمدن نوین اسلامی دارد. این مقاله به بررسی این پیوند پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه آموزه‌های اسلامی مانند صرفه‌جویی، تعادل میان انسان و طبیعت، و حفظ منابع طبیعی می‌توانند در توسعه معماری پایدار نقش‌آفرین باشند. معماری اسلامی از دیرباز با توجه به این اصول، فضاهایی را خلق کرده که نه‌تنها پاسخگوی نیازهای فیزیکی بلکه تأمین‌کننده آرامش معنوی نیز بوده‌اند.در این مطالعه، به نمونه‌هایی از معماری سنتی اسلامی نظیر مساجد و باغ‌ها اشاره شده و نقش هنرهای اسلامی همچون کاشی‌کاری، خطاطی و استفاده از هندسه در تقویت این پیوند مورد بررسی قرار می‌گیرد. همچنین، اهمیت هم‌راستایی این نوع معماری با نیازهای زیست‌محیطی معاصر و چالش‌های جهانی مانند تغییرات اقلیمی و کمبود منابع مطرح می‌شود. این مقاله نتیجه می‌گیرد که معماری سبز اسلامی، به واسطه ارزش‌های معنوی و زیست‌محیطی، می‌تواند الگویی برای توسعه تمدن نوین اسلامی و پاسخ به بحران‌های زیست‌محیطی جهان امروز ارائه دهد.

کلمات کلیدی : معماری سبز اسلامی هنر اسلامی طراحی پایدار تمدن نوین اسلامی