تحلیل انتخاب سیستم تحویل پروژه بهینه برای پروژه های زیرزمینی

امیر فرجی¹ شیما همایون آریا² الناز قاسمی³ پیام رهنماذکاوت⁴

1) دانشیار، گروه مدیریت پروژه و ساخت، دانشکده معماری، دانشگاه خاتم، تهران، ایران; ایمیل:
2) دکتری تخصصی معماری، گروه مدیریت پروژه و ساخت، دانشکده معماری، دانشگاه خاتم، تهران، ایران; ایمیل:
3) گروه مدیریت پروژه و ساخت، دانشکده معماری، رشته مدیریت پروژه و ساخت، دانشگاه خاتم، تهران، ایران; ایمیل:
4) دانشیار، دانشکده مهندسی، طراحی و محیط ساخت، دانشگاه سیدنی غربی، NSW 2751، سیدنی، استرالیا; ایمیل:

کد IOI مقاله : AAAA-AABZDK
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی مهندسی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری(icduconf.com)
چکیده :
    سیستم تحویل پروژه به مجموعه ای از فرآیندها اطلاق می شود که در آن باید نوع قرارداد، روش پرداخت، محدوده مسئولیت هر یک از طرفین مختلف قرارداد، روابط بین ذینفعان پروژه و نحوه توزیع ریسک ها در طول چرخه عمر مشخص شود. انتخاب سیستم تحویل پروژه بدون در نظر گرفتن مواضع هر یک از ذینفعان و همچنین نگرانی های مشترک آنها، مشکلات زیادی از جمله دعاوی، اختلافات، توزیع نامتعادل ریسک به یکی از طرفین قرارداد و در نتیجه هزینه های اضافی برای پروژه ایجاد می کند. متروی تهران با تاخیرهای قابل توجهی مواجه است و کارشناسان بر این باورند که برخی از موانع به نوع روش تحویل پروژه مربوط می شود. از این رو، پژوهش حاضر به بررسی تاریخچه انواع قراردادها در توسعه شبکه متروی تهران برای یافتن سازگارترین سیستم برای این پروژه ها پرداخته است. برای این منظور، بر اساس مطالعه تحقیقات قبلی، 19 معیار عمومی شناسایی شد. همچنین برای بررسی معیارهای مشخص پروژه های متروی تهران پرسشنامه دیگری طراحی و 11 معیار مشخص گردآوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده بر اساس قضاوت متخصص، از روش BWM از تکنیک‌های MCDM (تصمیم‌گیری چند معیاره) برای رتبه‌بندی مناسب‌ترین سیستم‌های تحویل پروژه برای پروژه‌های مترو استفاده شد. بر اساس نتایج تحلیل کمی، سیستم ساخت- بهره برداری- انتقال (BOT) بالاترین امتیاز را کسب کرده و سیستم بهینه متروی تهران خواهد بود.

کلمات کلیدی : سیستم تحویل پروژه (pds) متروی تهران استراتژی قرارداد وزن معیارهای انتخاب بهترین بدترین روش (bwm)