ارزیابی کرامت انسانی در مسکن اجتماعی

سید علی هاشمی¹ سیده زهرا خلخالی²

1) کارشناس ارشد معماری، دانشگاه علم و هنر، یزد، ایران
2) کارشناس ارشد معماری، دانشگاه خاتم، تهران، ایران

کد IOI مقاله : AAAA-ABAGBH
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی مهندسی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری(icduconf.com)
چکیده :
    مسکن اجتماعی برای فراهم کردن شرایط اولیه زندگی امری حیاتی است، با این حال، تولیدات مبتنی بر رویکردهای کمی اغلب کیفیت فضایی انسان‌محور را نادیده گرفته و کرامت ساکنان را تضعیف می‌کنند. این پژوهش به ارزیابی کرامت انسانی به‌عنوان مفهومی چندبعدی در محیط انسان‌ساخت می‌پردازد. با اتخاذ یک رویکرد روش‌شناختی ترکیبی، این تحقیق مولفه‌های کلیدی کرامت انسانی را از طریق مطالعات جامع کتابخانه‌ای شناسایی کرده و اهمیت آن‌ها را از طریق پیمایش‌های میدانی در مسکن مهر پرند مورد ارزیابی قرار می‌دهد. این مطالعه بر سه بعد اصلی تمرکز دارد: «عاملیت و کنترل انسانی»، «عدالت فضایی» و «محرمیت و قلمروپایی». یافته‌ها نشان می‌دهد که «عاملیت و کنترل انسانی» حیاتی‌ترین اولویت برای ساکنان است و در رتبه‌های بعدی «عدالت فضایی» و «محرمیت و قلمروپایی» قرار دارند. پژوهش حاضر با شناسایی و سنجش این مولفه‌های ضروری، نقاط قوت و ضعف مدل مسکن مهر را برجسته کرده و بر ضرورت اولویت‌بخشی به کیفیت‌های انسانی-فضایی نسبت به رویکردهای صلب و کمی در توسعه‌های آتی مسکن تأکید می‌کند.

کلمات کلیدی : مسکن اجتماعی کیفیت زندگی کرامت انسانی کیفیت فضایی