گذار از چالشهای فنی به پذیرش انسانی و طراحی الگوی هوشمند مدیریت بحران با تأکید بر نقش آمادگی عاطفی-شناختی کارکنان در استقرار موفق هوش مصنوعی
گذار از چالشهای فنی به پذیرش انسانی و طراحی الگوی هوشمند مدیریت بحران با تأکید بر نقش آمادگی عاطفی-شناختی کارکنان در استقرار موفق هوش مصنوعی
عباس شهرستانکی1 یوسف علی مهدوی نیا2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مدیریت دولتی دانشگاه سمنان
2) دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مدیریت دانشگاه جامع انقلاب اسلامی
کد IOI مقاله
:
AABF-ABZDGC
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com/3rd)
چکیده :
ادغام سریع هوش مصنوعی در مدیریت بحران، چشمانداز آمادگی سازمانی، آگاهی موقعیتی و عملیات تصمیمگیری محور را از نو تعریف کرده است. اگرچه تلاشهای گستردهای برای پرداختن به چالشهای فنی مانند کیفیت دادهها، قابلیت اطمینان الگوریتمی، مقیاسپذیری سیستم و امنیت صورت گرفته است، اما بُعد انسانی پیادهسازی هوش مصنوعی همچنان یک عامل حیاتی اما به اندازه کافی بررسی نشده است. این تحقیق با بررسی چگونگی تأثیر حالات عاطفی کارکنان و آمادگی شناختی بر استفاده مؤثر از سیستمهای هوشمند در مواقع اضطراری، بر گذار از مدلهای استقرار مبتنی بر فناوری به چارچوبهای پذیرش مبتنی بر انسان تمرکز دارد. این مطالعه یک چارچوب مفهومی چندبعدی ایجاد میکند که آمادگی کارکنان را به عنوان واسطه اصلی بین قابلیتهای هوش مصنوعی و تابآوری سازمانی قرار میدهد. بُعد عاطفی شامل ثبات عاطفی، مدیریت اضطراب، کنترل ادراکشده و ایمنی روانی هنگام تعامل با پشتیبانی تصمیمگیری خودکار است. بُعد شناختی شامل درک الگوریتمی، مهارتهای تفسیر دادهها، مدلهای ذهنی استدلال هوش مصنوعی و ظرفیت قضاوت در مورد خروجیهای سیستم تحت فشار زمانی است. این چارچوب که مبتنی بر نظریههای تعامل فناوری انسان، پویایی اعتماد، پردازش شناختی در شرایط استرسزا و تقویت تصمیمگیری است، نقش اساسی آمادگی انسان را در دستیابی به پاسخهای قابل اعتماد در بحران برجسته میکند. این مقاله یک معماری مدیریت بحران هوشمند را پیشنهاد میدهد که مدارهای بازخورد انسانی، مکانیسمهای شفاف هوش مصنوعی، ماژولهای یادگیری تطبیقی و پروتکلهای تعامل ساختاریافته را که برای کاهش عدم قطعیت و تقویت اعتماد طراحی شدهاند، ادغام میکند. علاوه بر این، مداخلات استراتژیکی را که آمادگی را افزایش میدهند، از جمله برنامههای آموزشی هدفمند، یادگیری مبتنی بر شبیهسازی، توسعه شایستگی عاطفی و گردشهای کاری یکپارچه همکاری هوش مصنوعی انسانی، تشریح میکند. یافتهها نشان میدهند که اثربخشی مدیریت بحران مبتنی بر هوش مصنوعی نه تنها به بلوغ فنی، بلکه به همسویی بین ظرفیتهای انسانی و سیستمهای هوشمند نیز بستگی دارد. این مطالعه به مبانی نظری هوش مصنوعی انسان محور کمک میکند و یک مدل مفهومی معتبر مناسب برای آزمایشهای تجربی آینده ارائه میدهد.
کلمات کلیدی : آمادگی شناختی عاطفی مدیریت بحران هوشمند تعامل انسان و هوش مصنوعی تابآوری سازمانی پذیرش فناوری