زیرساخت آبی-سبز هوشمند برای تاب‌آوری اقلیمی شهری: چارچوبی برای تلفیق مفهومی

سارا رحمانی¹

1) کارشناس ارشد معماری منظر، دانشگاه شیراز، ایران -

کد IOI مقاله : AACZ-ABGFCK
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
    رخدادهای شدید مرتبط با اقلیم در مناطق شهری به‌طور فزاینده‌ای در حال تشدید هستند و زیرساختهای آبی-سبز به‌طور گسترده به‌عنوان رویکردی کاربردی برای تقویت تاب‌آوری اقلیمی شهری شناخته شده‌اند. ادغام فناوری‌های هوشمند با سامانه‌های زیرساختهای آبی-سبز می‌تواند از طریق رویکردهایی آگاهانه‌تر، سازگارتر و حساس‌تر به زمینه، مدیریت شهری پاسخگو به اقلیم را بهبود بخشد. این پژوهش رابطه میان جهت‌گیری‌های هوشمند و کارکردهای تاب‌آوری اقلیمی را در محیط‌های شهری بررسی می‌کند و به‌طور خاص بر تاب‌آوری در برابر گرما، سیلاب و خشکسالی تمرکز دارد. از طریق مرور تلفیقی ادبیات مرتبط با زیرساختهای آبی-سبز هوشمند، جهت‌گیری‌های هوشمند و کارکردهای تاب‌آوری اقلیمی، یک چارچوب تحلیلی برای نگاشت این روابط تدوین شد. نگاشت تحلیلی نشان می‌دهد که پایش، قوی‌ترین ارتباط را با تمامی کارکردهای تاب‌آوری بررسی‌شده دارد و همچنان پرمطالعه‌ترین جهت‌گیری محسوب می‌شود. جهت‌گیری‌های پیش‌بینانه بیشتر با تاب‌آوری در برابر سیلاب، جهت‌گیری‌های کنترل پاسخگو با تاب‌آوری حرارتی و سیلابی، و مدیریت تطبیقی با تاب‌آوری در برابر خشکسالی مرتبط هستند. جهت‌گیری‌های پشتیبان تصمیم نیز در تمامی کارکردهای تاب‌آوری، ارتباطی در سطح متوسط نشان می‌دهند. این مطالعه همچنین بر اهمیت توجه به شرایط زمینه‌ای و محدودیت‌های عملیاتی در طراحی و اجرای زیرساختهای آبی-سبز هوشمند تأکید می‌کند. بنابراین، تقویت نقش زیرساختهای آبی-سبز هوشمند در تاب‌آوری باید فراتر از ادغام فناوری و پایش صرف حرکت کند و به سوی هم‌راستایی بهتر با کارکردهای اکولوژیکی و هیدرولوژیکی سامانه‌های زیرساختهای آبی-سبز، و نیز راهبردهای تاب‌آوری سازگارتر و چندکارکردی‌تر در زمینه‌های متنوع شهری پیش رود.

کلمات کلیدی : زیرساخت‌های آبی سبز فناوری‌های هوشمند تاب‌آوری اقلیمی راهکارهای مبتنی بر طبیعت