ارتباط بین حجم ماده خاکستری هیپوکامپ و توانایی بازداری پاسخ در افراد با اختلال اضطراب فراگیر

ارتباط بین حجم ماده خاکستری هیپوکامپ و توانایی بازداری پاسخ در افراد با اختلال اضطراب فراگیر

ساناز یلمه1

1) دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آباد، اصفهان، ایران.

کد IOI مقاله : AAGK-AAGDEF
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش در حسابداری، مدیریت، اقتصاد و علوم انسانی(meaconf.com/4th)
چکیده :
    اختلال اضطراب فراگیر (GAD) با نگرانی فراگیر و بیش از حد مشخص می‌شود که اغلب با اختلالات کنترل شناختی همراه است که توانایی سرکوب افکار و رفتارهای ناسازگار را مختل می‌کند. در میان زیرلایه‌های عصبی دخیل در این اختلال تنظیم، هیپوکامپ - که به طور سنتی با حافظه و پردازش زمینه‌ای مرتبط است - به عنوان یک عامل کلیدی در کنترل مهاری ظاهر شده است. تغییرات در حجم ماده خاکستری هیپوکامپ ممکن است دقت زمینه‌ای لازم برای تعامل مناسب مکانیسم‌های مهاری پیش‌پیشانی را مختل کند و در نتیجه تداوم علائم اضطراب را تشدید کند. این بررسی با هدف ترکیب شواهد موجود که حجم ماده خاکستری هیپوکامپ را با توانایی‌های مهار پاسخ در افراد مبتلا به GAD مرتبط می‌کند، با هدف روشن کردن مبانی عصبی-زیستی نقص‌های مهاری و شناسایی پیامدهای تشخیصی و درمانی بالقوه انجام شد. از یک رویکرد مرور روایی استفاده شد که یافته‌های تصویربرداری عصبی ساختاری، تصویربرداری عملکردی مبتنی بر وظیفه و الگوهای رفتاری ارزیابی مهار پاسخ (به عنوان مثال، برو/نرو، سیگنال توقف، وظایف استروپ) را ادغام می‌کرد. مطالعاتی که معماری زیرشاخه‌های هیپوکامپ، اتصال عملکردی با شبکه‌های کنترل مهاری و تغییرات مرتبط با مداخلات دارویی یا رفتاری را بررسی می‌کردند، مورد توجه قرار گرفتند. تأکید بر داده‌های MRI با وضوح بالا، طرح‌های طولی و تحقیقاتی بود که مدولاسیون عاطفی فرآیندهای مهاری در GAD را بررسی می‌کردند. شواهد همگرا، کاهش حجمی در هیپوکامپ - به‌ویژه در زیرشاخه‌های قدامی - را در جمعیت‌های GAD نشان می‌دهد. این تغییرات ساختاری با کاهش دقت و افزایش زمان واکنش در وظایف مهاری، به‌ویژه در شرایط برجستگی عاطفی، مرتبط است. تجزیه و تحلیل‌های اتصال عملکردی، اتصال ضعیف هیپوکامپ-پیش‌پیشانی را نشان می‌دهد که باعث تغییر از کنترل مهاری پیشگیرانه به واکنشی می‌شود. تفاسیر مکانیکی نشان می‌دهد که اختلال هیپوکامپ، تمایز زمینه‌ای را تضعیف می‌کند و منجر به تعامل مهاری نامناسب می‌شود که یا پاسخ‌های سازگارانه را در محیط‌های امن سرکوب می‌کند یا در سرکوب پاسخ‌های ناسازگارانه در طول تهدید واقعی شکست می‌خورد. علاوه بر این، این نقص ساختاری-عملکردی دو طرفه به نظر می‌رسد: ناکارآمدی مزمن مهاری، برانگیختگی بیش از حد و آزادسازی هورمون استرس را تداوم می‌بخشد و محیطی عصبی را ایجاد می‌کند که آتروفی هیپوکامپ را تسریع می‌کند.

کلمات کلیدی : حجم ماده خاکستری هیپوکامپ بازداری پاسخ اختلال اضطراب فراگیر اتصال عملکردی کنترل شناختی