کاربرد فناوری‌های نوین (هوش مصنوعی و سلاح‌های خودکار) در پرتو حقوق بین‌الملل بشردوستانه

کاربرد فناوری‌های نوین (هوش مصنوعی و سلاح‌های خودکار) در پرتو حقوق بین‌الملل بشردوستانه

امیر علی جعفرنژاد1 علی پورقصاب امیری2

1) دانشجوی دکتری رشته حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی دامغان
2) استادیار حقوق بین‌الملل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد دامغان

کد IOI مقاله : AAGK-ABCBGE
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش در حسابداری، مدیریت، اقتصاد و علوم انسانی(meaconf.com/4th)
چکیده :
    ادغام سریع هوش مصنوعی و سیستم‌های تسلیحاتی خودکار در عملیات نظامی معاصر، چالش‌های فنی و حقوقی پیچیده‌ای را برای تفسیر و کاربرد حقوق بین‌الملل بشردوستانه ایجاد کرده است. از آنجایی که این سیستم‌ها به طور فزاینده‌ای وظایفی را انجام می‌دهند که به طور سنتی وابسته به قضاوت انسانی بودند، از جمله شناسایی هدف، ارزیابی تهدید و ارزیابی تناسب، محدودیت‌های فنی آنها مستقیماً بر ظرفیت دولت‌ها برای رعایت تعهدات اساسی بشردوستانه تأثیر می‌گذارد. این مقاله استفاده از هوش مصنوعی و سلاح‌های خودکار را از طریق یک چارچوب فنی و حقوقی ترکیبی بررسی می‌کند. این مقاله مبانی مهندسی سیستم‌های خودکار، از جمله فرآیندهای تصمیم‌گیری الگوریتمی، عدم قطعیت‌های مبتنی بر داده، قابلیت اطمینان سیستم و اثربخشی نظارت انسانی را تجزیه و تحلیل می‌کند. سپس این مطالعه چگونگی تعامل این ویژگی‌ها با اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه، به ویژه تمایز، تناسب و احتیاط را ارزیابی می‌کند. توجه ویژه‌ای به پیامدهای خرابی سیستم، ابهام الگوریتمی و غیرقابل پیش‌بینی بودن برای انتساب رفتار و ایجاد مسئولیت دولت تحت حقوق بین‌الملل شده است. این مقاله با ادغام بینش‌های حاصل از تحلیل مهندسی و حقوقی، مجموعه‌ای از استانداردهای جامع را برای طراحی، کنترل و استقرار سلاح‌های خودکار ارائه می‌دهد که هدف آنها تضمین اثربخشی عملیاتی در عین حفظ سازگاری کامل با هنجارهای بشردوستانه است. این یافته‌ها بر نیاز فوری به چارچوب‌های نظارتی منسجم که قادر به رسیدگی به خطرات منحصر به فرد ناشی از فناوری‌های نظامی نوظهور باشند، تأکید می‌کند.

کلمات کلیدی : هوش مصنوعی در جنگ سیستم‌های تسلیحاتی خودمختار حقوق بین‌الملل بشردوستانه پاسخگویی الگوریتمی مسئولیت دولت در درگیری‌های مسلحانه