نشانگان چندوجهی عصبی–بیومکانیکی سرعت راه‌رفتن در بزرگسالان سالم

نشانگان چندوجهی عصبی–بیومکانیکی سرعت راه‌رفتن در بزرگسالان سالم

امیرحسین عباسی1 سارا عزیز2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی پزشکی گرایش بیوالکتریک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، ایران -
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی پزشکی گرایش بیومکانیک، دانشگاه علم و صنعت، ایران -

کد IOI مقاله : AAHD-ACZBGG
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری اطلاعات، نانوتکنولوژی، هوش مصنوعی و آینده پژوهی فناوری (itnaf.ir)
چکیده :
    سرعت راه‌رفتن هم فعالیت‌های مرتبط با کنترل عصبی و هم نیازهای مکانیکی را تغییر می‌دهد؛ بااین‌حال، این پاسخ‌ها اغلب به‌صورت جداگانه بررسی می‌شوند و در نتیجه، درک نقش هماهنگ آن‌ها در کنترل حرکتی انسان محدود می‌ماند. در این پژوهش، یک چارچوب چندوجهی عصبی–بیومکانیکی برای بررسی سازگاری‌های وابسته به سرعت در بزرگسالان جوان سالم ارائه شد که در آن فعالیت الکتروانسفالوگرافی (EEG)، فعال‌سازی عضلانی، سینماتیک اندام تحتانی و اندازه‌گیری‌های صفحه نیرو به‌صورت یکپارچه تحلیل شدند. داده‌های 59 شرکت‌کننده که روی تردمیل با سرعت‌های 0.50، 0.75 و 1.00 متر بر ثانیه راه می‌رفتند، با استفاده از طرح اندازه‌گیری‌های تکراری درون‌آزمودنی مورد بررسی قرار گرفتند. سیگنال‌های EEG پس از کنترل کیفیت با درنظرگرفتن آرتیفکت‌ها، با استفاده از توان مطلق و نسبی در باندهای دلتا، تتا، آلفا و بتا تحلیل طیفی شدند. فعالیت عضلانی از طریق مقدار میانگین قدرمطلق سیگنال‌های الکترومایوگرافی (EMG-MAV) کمی‌سازی شد. همچنین رویدادهای گام‌برداری، پارامترهای نیروی عکس‌العمل زمین، شاخص‌های مرکز فشار و ویژگی‌های حرکتی مفاصل از داده‌های صفحه نیرو و حسگرهای اینرسی استخراج شدند. افزایش سرعت راه‌رفتن باعث ایجاد سازگاری‌های بیومکانیکی قابل‌توجهی شد؛ به‌طوری‌که نرخ بارگذاری حدود 91 درصد افزایش، تکانه عمودی 26 درصد کاهش و طول مسیر مرکز فشار حدود 24 درصد افزایش یافت. فعال‌سازی عضله تیبیالیس قدامی نیز حدود 38 درصد افزایش نشان داد. اگرچه توان مطلق EEG در تمام باندهای فرکانسی افزایش یافت، توان نسبی باند بتا حدود 13 درصد کاهش پیدا کرد. این یافته نشان می‌دهد که افزایش کلی توان پهن‌باند و بازتوزیع اختصاصی توان در باندهای فرکانسی باید به‌صورت جداگانه تفسیر شوند. تحلیل وابسته به فاز گام نیز نشان داد که با افزایش سرعت راه‌رفتن، تعدیل فعالیت بتا در ابتدای فاز اتکا و مرحله پیش‌رانش (Push-off) تقویت می‌شود. بااین‌حال، ارتباطات بین تغییرات عصبی، عضلانی و مکانیکی پس از اعمال اصلاح آماری برای مقایسه‌های متعدد، از نظر آماری معنادار باقی نماندند. در مجموع، نتایج نشان می‌دهند که افزایش سرعت راه‌رفتن موجب سازگاری‌های هم‌زمان، اما تا حدی مستقل، در سامانه‌های عصبی، عضلانی و بیومکانیکی می‌شود. این یافته‌ها بر ارزش ارزیابی‌های چندوجهی برای دستیابی به درکی جامع‌تر از کنترل راه‌رفتن انسان تأکید می‌کنند.

کلمات کلیدی : الکتروانسفالوگرافی الکترومایوگرافی بیومکانیک راه‌رفتن سرعت راه‌رفتن حسگری چندوجهی