مهندسی ژئومحیطی پایدار برای زیرساخت‌های کم‌اثر و مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی

مهندسی ژئومحیطی پایدار برای زیرساخت‌های کم‌اثر و مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی

ارمین حاتمی راد1 مجتبی تقوی2 جعفر نجفی زاده3

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران
3) استادیار، گروه مهندسی عمران، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران،

کد IOI مقاله : AAHE-ABBEZD
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های عمران، طراحی و ساخت، انرژی، مواد و ماشین آلات پیشرفته(icaeu.ir)
چکیده :
    تغییرات اقلیمی و فشارهای منابع، مهندسی ژئوتکنیک و ژئومحیط زیست را به سمت ادغام پایداری و تاب‌آوری در طراحی هسته سوق می‌دهد. این مقاله نشان می‌دهد که چگونه رویکردهای ژئومحیط زیست، تأثیر اکولوژیکی زیرساخت‌ها را به حداقل می‌رسانند و در عین حال ظرفیت سازگاری در برابر آب و هوای شدید، افزایش سطح دریا، ذوب شدن یخ‌های دائمی، خشک شدن و شرایط هیدرولوژیکی شدید را افزایش می‌دهند. روش‌های ژئوتکنیکی مدرن، تثبیت بیولوژیکی (MICP)، ژئوپلیمرها، رسوب ناشی از آنزیم و محصولات جانبی بازیافتی (خاکستر بادی، سرباره، RCA، سنگدانه‌های تایر، ضایعات C&D) را برای کاهش شدید کربن موجود در سیمان، سنگدانه‌ها و پی‌های عمیق در بر می‌گیرند. ابزارهای کمی - محاسبه‌گرهای کربن، LCA کامل و شاخص‌های تاب‌آوری-پایداری - امکان ارزیابی متوازن در ابعاد زیست‌محیطی، اقتصادی و اجتماعی را فراهم می‌کنند. کاربردهای آن شامل پاکسازی سایت‌های آلوده، سیستم‌های دفن زباله، بستن مخازن خاکستر، تقویت شیب و پی‌های مقاوم در برابر آب و هوا در مناطق آسیب‌پذیر است. مهندسی ژئومحیط زیست به عنوان یک حوزه کلیدی اخلاقی-علمی برای زیرساخت‌های مثبت، چرخشی و مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی در دوره آنتروپوسن قرار دارد و مسیرهای روشنی را از طریق روش‌های پیشرفته کم‌کربن و معیارهای عملکرد ارائه می‌دهد.

کلمات کلیدی : مهندسی زمین محیط زیست بهسازی پایدار زمین ژئوسیستم‌های مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی تثبیت کم کربن