ارزیابی مکانی پیاده‌پذیری شهری با استفاده از داده‌های باز و تحلیل چندمعیاره: مطالعهٔ موردی شهرکرد

ارزیابی مکانی پیاده‌پذیری شهری با استفاده از داده‌های باز و تحلیل چندمعیاره: مطالعهٔ موردی شهرکرد

پریسا قهرمان شهرکی1

1) مهندس کامپیوتر

کد IOI مقاله : AAHE-ABKHCG
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های عمران، طراحی و ساخت، انرژی، مواد و ماشین آلات پیشرفته(icaeu.ir)
چکیده :
    پیاده‌پذیری یکی از مؤلفه‌های اساسی حمل‌ونقل پایدار و کیفیت محیط شهری است؛ بااین‌حال، در بسیاری از شهرهای متوسط ایران، داده‌های یکپارچه و به‌روز برای سنجش مکانی آن محدود است. پژوهش حاضر یک چارچوب داده‌باز و چندمعیاره برای ارزیابی پیاده‌پذیری در شهرکرد ارائه می‌کند. داده‌های شبکهٔ معابر پیاده، ساختمان‌ها و خدمات شهری از OpenStreetMap استخراج شد. محدودهٔ گردآوری داده ۵۰٫۱۸ کیلومترمربع بود و پس از شناسایی بافت شهری، ۲۹٫۳۷ کیلومترمربع در قالب ۱۲۰ سلول مکانی ۵۰۰ × ۵۰۰ متر وارد تحلیل شد. شاخص‌های تراکم شبکهٔ پیاده، تراکم تقاطع، تراکم خدمات پیاده‌محور و تنوع خدمات، پس از استانداردسازی مقاوم، با وزن برابر در امتیاز پیاده‌پذیری ادغام شدند. شبکهٔ بررسی‌شده شامل ۵٬۸۲۳ گره، ۸٬۲۳۱ قطعه مسیر یکتا و ۵۸۹٫۳۲ کیلومتر مسیر قابل‌پیاده‌روی بود و ۸۲۴ نقطهٔ خدمات شهری در محدوده ثبت شد. نتایج نشان داد ۴۰ سلول در سطح پایین، ۴۰ سلول در سطح متوسط و ۴۰ سلول در سطح بالای پیاده‌پذیری قرار می‌گیرند. تحلیل حساسیت نیز پایداری بالای رتبه‌بندی را در سناریوهای وزن‌دهی مختلف نشان داد؛ ضریب همبستگی رتبه‌ای بین سناریوها ۰٫۹۸۸ تا ۰٫۹۹۷ و هم‌پوشانی سلول‌های برتر ۹۵ درصد بود. از میان نواحی کم‌پیاده‌پذیر، ۳۱ سلول به مداخلهٔ هم‌زمان در اتصال‌پذیری شبکه و دسترسی به خدمات نیاز داشتند. این چارچوب می‌تواند به‌عنوان ابزاری بازتولیدپذیر برای اولویت‌بندی مداخلات پیاده‌محور در شهرهای دارای محدودیت داده به‌کار رود.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی پیاده‌پذیری شهری داده‌های باز openstreetmap تحلیل مکانی شبکهٔ پیاده شهرکرد حمل‌ونقل پایدار