جایگاه تراژیک انسان معاصر: خوانشی موازی از قهرمان تراژیک مدرن آرتور میلر

جایگاه تراژیک انسان معاصر: خوانشی موازی از قهرمان تراژیک مدرن آرتور میلر

علاالدین نحوی1

1) عضو هییت علمی دانشگاه هنر ایران

کد IOI مقاله : AAHF-ACZEDB
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    چکیده این مقاله به بررسی جایگاه تراژیک انسان معاصر از خلال بازتعریف آرتور میلر از تراژدی و قهرمان تراژیک می‌پردازد. نمایشنامه‌های اصلی میلر—«همه پسران من» (۱۹۴۷)، «مرگ فروشنده» (۱۹۴۹) و «بوته آزمایش» (۱۹۵۳)—شکلی به‌وضوح مدرن از تراژدی را بنا می‌نهند که بر مبارزه انسان معمولی برای کرامت در جامعه‌ای که به او عاملیت معنادار نمی‌دهد، متمرکز است. با تکیه بر مقاله «تراژدی و انسان معمولی» میلر و تحلیل‌های انتقادی از آثار او، این پژوهش استدلال می‌کند که انسان معاصر جایگاهی ساختاراً مشابه قهرمانان تراژیک میلر—جو کلر، ویلی لومن و کریس کلر—را اشغال می‌کند. همچون آن‌ها، او میان وفاداری‌های خصوصی و تعهدات عمومی، میان تقاضای موفقیت مادی و فرسایش تمامیت اخلاقی، میان میل به کرامت و تجربه اضطرار گرفتار است. از طریق تحلیل تطبیقی که بر مفاهیم بدایمانی (سنچولا)، سرگشتگی ارزش‌ها (نحوی)، رؤیای آمریکایی به عنوان امید کاذب (نحوی) و تراژدی انسان معمولی (میلر) تکیه دارد، مقاله نشان می‌دهد که جایگاه تراژیک انسان معاصر نه از ضعف اخلاقی استثنایی، بلکه از وفاداری او به ارزش‌هایی سرچشمه می‌گیرد که ذاتی جهان اجتماعی او هستند اما با رفاه خودش و جامعه گسترده‌تر در ستیزند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که چشم‌انداز تراژیک میلر هم تشخیص و هم هشدار ارائه می‌دهد: انسان معاصر، همچون ویلی لومن، «سعی می‌کند رؤیاهای اشتباه را به ما بفروشد» و همچون جو کلر، باید بازشناسد که «بیرون از خانواده، جهانی از مردم وجود دارد و تو در برابر آن مسئولی». مقاله خواستار بازشناسی دوباره مسئولیت اجتماعی و بازیابی کرامت فردی به عنوان مسیر فراتر از تراژدی است.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی آرتور میلر تراژدی انسان معمولی مدرنیته بدایمانی رؤیای آمریکایی مسئولیت اجتماعی کرامت ازخودبیگانگی قهرمان تراژیک مدرن