مدیریت الگوریتمی، اثربخشی صدا و سکوت سازمانی: یک چارچوب مفهومی
مدیریت الگوریتمی، اثربخشی صدا و سکوت سازمانی: یک چارچوب مفهومی
لاله معصومیان1 سید امید آقامیری2
1) دکتری مدیریت دولتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان، ایران
2) دکتری شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، ایران
کد IOI مقاله
:
ABDE-ABKFGZ
محل انتشار :
ششمین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com)
چکیده :
هوش مصنوعی به طور فزایندهای در فعالیتهای مدیریتی، از جمله تخصیص وظایف، نظارت بر عملکرد، ارزیابی کارکنان و پشتیبانی از تصمیمگیری، گنجانده شده است. در نتیجه، مدیریت الگوریتمی به عنوان شکلی متمایز از سازماندهی و اعمال اختیارات مدیریتی ظهور کرده است که در آن سیستمهای الگوریتمی و مبتنی بر هوش مصنوعی، عملکردهایی را که به طور سنتی با مدیران انسانی مرتبط هستند، انجام یا پشتیبانی میکنند. اگرچه این سیستمها ممکن است کارایی، ثبات و مقیاسپذیری را بهبود بخشند، اما پیامدهای آنها برای صدای کارکنان و سکوت سازمانی به طور ناکافی در ادبیات موجود گنجانده شده است. بنابراین، این مطالعه بررسی میکند که چگونه مدیریت الگوریتمی ممکن است بر تمایل کارکنان برای بیان پیشنهادات، ابراز نگرانیها و به چالش کشیدن تصمیمات سازمانی تأثیر بگذارد. این مطالعه با استفاده از یک بررسی مفهومی و یکپارچه از ادبیات، تحقیقات اخیر در مورد مدیریت الگوریتمی، صدای کارکنان، سکوت سازمانی، اثربخشی صدای زمینهای و حاکمیت هوش مصنوعی را با توجه ویژه به ادبیات منتشر شده بین سالهای 2020 تا 2026 ترکیب میکند. این بررسی نشان میدهد که پیامدهای رفتاری مدیریت الگوریتمی نه تنها به عملکردهای فنی آن، بلکه به نحوه تفسیر اختیارات الگوریتمی توسط کارکنان نیز بستگی دارد. هنگامی که سیستمهای الگوریتمی به عنوان سیستمهایی بسیار کنترلکننده، مبهم، دشوار برای به چالش کشیدن یا جدا از پاسخگویی انسانی قابل شناسایی تلقی میشوند، کارکنان ممکن است احساس کاهش نفوذ بر تصمیمات سازمانی را تجربه کنند. این مطالعه با تکیه بر این بینشها، یک چارچوب مفهومی متوالی ارائه میدهد که در آن مدیریت الگوریتمی ممکن است کنترل الگوریتمی ادراکشده را تقویت کند، که متعاقباً میتواند اثربخشی صدای زمینهای را تضعیف کرده و احتمال سکوت سازمانی را افزایش دهد. این مطالعه همچنین نظارت انسانی، مشارکت کارکنان، شفافیت، پاسخگویی و پاسخگویی سازمانی را به عنوان شرایط حاکمیتی که ممکن است از صدای معنادار کارکنان محافظت کنند، شناسایی میکند. این چارچوب با پیوند دادن آن با تحقیقات انجامشده در مورد صدا و سکوت و با گسترش بحث به سازمانهای دولتی، که در آن دانش کارکنان، پاسخگویی و مشروعیت نهادی از اهمیت ویژهای برخوردارند، به ادبیات نوظهور در مورد مدیریت الگوریتمی کمک میکند. این مطالعه یک دیدگاه حاکمیت رفتاری برای طراحی رویکردهای انسانمحورتر و مشارکتیتر به مدیریت مبتنی بر هوش مصنوعی ارائه میدهد.
کلمات کلیدی : مدیریت الگوریتمی سکوت سازمانی هوش مصنوعی اثربخشی آوای سازمانی