از سیستم‌های غیرفعال تا هوشمند: تکامل میراگرهای لرزه‌ای و جداسازی پایه در مهندسی زلزله

از سیستم‌های غیرفعال تا هوشمند: تکامل میراگرهای لرزه‌ای و جداسازی پایه در مهندسی زلزله

مجید رستمی بهنمیری1 حمید رضا توکلی2

1) دانشجوی دکتری مهندسی عمران، گرایش مهندسی زلزله، دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
2) استاد، دانشکده مهندسی سازه و زلزله، دانشگاه صنعتی نوشیروانی، بابل

کد IOI مقاله : ABEB-ABHHHB
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
    چکیده این مقاله روند توسعه میراگرهای لرزه‌ای و سیستم‌های جداساز لرزه‌ای را با رویکردی متمرکز بر حفظ و بازیابی سریع عملکرد سازه در حین و پس از زلزله بررسی می‌کند. در این راستا، ابتدا فلسفه استفاده از سیستم‌های کنترل لرزه‌ای به عنوان وسیله‌ای برای کاهش جابجایی‌ها، به حداقل رساندن خسارات سازه‌ای و غیرسازه‌ای و تضمین قابلیت سرویس‌دهی پس از زلزله توضیح داده شده است. در ادامه، تکامل میراگرها و سیستم‌های جداساز لرزه‌ای مختلف، از سیستم‌های غیرفعال کلاسیک تا سیستم‌های تطبیقی ​​و هوشمند، بر اساس پیشرفت‌ها در مبانی نظری، مدل‌سازی غیرخطی و ابزارهای تحلیل عددی بررسی شده است. علاوه بر این، نقش روش‌های بهینه‌سازی در تعیین ویژگی‌های بهینه میراگرها و جداسازها و همچنین کاربرد الگوریتم‌های هوش مصنوعی و یادگیری در پیش‌بینی پاسخ لرزه‌ای، تنظیم هوشمند پارامترهای کنترل و طراحی مبتنی بر عملکرد بررسی شده است. کاربرد نرم‌افزارهای تحلیلی پیشرفته مانند SAP2000، OpenSees، Abaqus و SeismoStruct در مدل‌سازی غیرخطی و ارزیابی عملکرد این سیستم‌ها نیز شرح داده شده است. نتایج این بررسی نشان می‌دهد که ادغام مواد پیشرفته، مدل‌سازی غیرخطی دقیق و تکنیک‌های بهینه‌سازی می‌تواند منجر به طراحی سیستم‌های کنترل لرزه‌ای شود که نه تنها آسیب را کاهش می‌دهند، بلکه به طور مؤثری تداوم سرویس‌دهی و تاب‌آوری عملکردی سازه‌ها را در برابر زلزله افزایش می‌دهند.

کلمات کلیدی : میراگر لرزه‌ای جداساز بازیابی و تاب‌آوری عملکردی