مروری انتقادی بر تثبیت خاکهای رسی با استفاده از اتصالدهندههای ژئوپلیمری: مکانیسمها، عملکرد و کاربردهای ژئوتکنیکی
مروری انتقادی بر تثبیت خاکهای رسی با استفاده از اتصالدهندههای ژئوپلیمری: مکانیسمها، عملکرد و کاربردهای ژئوتکنیکی
مهدی ذبیحی ثانی شهر کهنه1 ملیحه عصمتی2 آرمین حاتمی راد3
1) کارشناسی ارشد ژئوتکنیک، دانشگاه آزاد اسلامی مشهد،
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران،
3) ۳. دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد، مشهد، ایران
کد IOI مقاله
:
ABEB-ABHZHE
محل انتشار :
چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
خاکهای رسی اغلب مقاومت برشی کم، تراکمپذیری بالا، رفتار تورم-انقباض قابل توجه و عملکرد حساس به رطوبت را نشان میدهند که مناسب بودن آنها را برای زیرساختهای ژئوتکنیکی محدود میکند. در سالهای اخیر، تثبیت ژئوپلیمر به دلیل ردپای کربن کمتر، دوام شیمیایی بالا و توانایی استفاده از محصولات جانبی صنعتی غنی از آلومینوسیلیکات، به عنوان جایگزینی پایدار برای روشهای مرسوم تصفیه مبتنی بر سیمان و آهک ظهور کرده است. این بررسی به طور انتقادی تثبیت خاکهای رسی را با استفاده از چسبهای ژئوپلیمری سنتز شده از پیشسازهایی مانند خاکستر بادی، سرباره کوره بلند دانهبندی شده آسیاب شده، متاکائولن و سایر مواد پوزولانی فعال شده توسط محلولهای قلیایی بررسی میکند. تأکید ویژه بر مکانیسمهای واکنش، از جمله تشکیل ژل ژئوپلیمر، تبادل کاتیونی، لختهسازی-انباشتگی و توسعه ماتریسهای سیمانی که باعث افزایش بافت خاک و پیوند بین ذرات میشوند، قرار دارد. تأثیر نوع پیشساز، غلظت فعالکننده قلیایی، رژیم عملآوری، محتوای آب، کانیشناسی خاک و دوز چسب بر خواص مکانیکی و دوام به طور سیستماتیک مورد بحث قرار گرفته است. بهبود در مقاومت فشاری تک محوری، مقاومت برشی، سختی، پلاستیسیته، پتانسیل تورم و نفوذپذیری بر اساس شواهد تجربی منتشر شده ارزیابی میشوند. در نهایت، شکافهای تحقیقاتی فعلی، چالشهای اجرای میدانی، ملاحظات زیستمحیطی و جهتگیریهای آینده برای پشتیبانی از پذیرش گستردهتر خاکهای رسی اصلاحشده با ژئوپلیمر در مهندسی ژئوتکنیک پایدار شناسایی میشوند.
کلمات کلیدی : تثبیت خاک رس چسب ژئوپلیمری فعالسازی قلیایی ژئوتکنیک پایدار عملکرد مکانیکی