اعتبارسنجی محافظ‌های مبتنی بر حافظهٔ رویدادی برای فراخوانی ابزار با بودجهٔ محدود و شواهد ناقص

اعتبارسنجی محافظ‌های مبتنی بر حافظهٔ رویدادی برای فراخوانی ابزار با بودجهٔ محدود و شواهد ناقص

قاسم آذری آرانی1 حمید مجرد2 مهدی اسماعیلی3

1) گروه مهندسی کامپیوتر، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران؛ ایمیل:
2) گروه برق و کامپیوتر، واحد کاشان، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشان، ایران؛ ایمیل:
3) گروه برق و کامپیوتر، واحد کاشان، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشان، ایران؛ ایمیل:

کد IOI مقاله : ABEB-ACAAEZ
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
    محافظ فراخوانی ابزار مبتنی بر حافظهٔ رویدادی ممکن است قواعد درستی داشته باشد، اما همچنان شواهد کافی برای صدور مجوز اجرای یک فراخوانی در اختیار نداشته باشد. برخی شروط ممکن است در حافظه موجود نباشند؛ برخی دیگر نیز در دسترس باشند، اما در وضعیت جاری ارزیابی نشده باشند. در این پژوهش، نحوهٔ تفکیک این موارد و تخصیص بودجهٔ محدود اعتبارسنجی را بررسی می‌کنیم. روش ارائه‌شده، مشخصات کامل قرارداد اجرایی را که مرجعی معتبر تعیین کرده است، با مشاهدات جزئی از شروط ترکیب می‌کند. فراخوانی تنها زمانی مجاز یا رد می‌شود که همهٔ وضعیت‌های سازگار با شواهد موجود، آن تصمیم را تأیید کنند. در غیر این صورت، کنترل‌کننده یکی از شروط در دسترس را بررسی می‌کند یا تصمیم را به تعویق می‌اندازد. یک الگوریتم دقیق برنامه‌ریزی پویا، بررسی‌ها را با هدف بیشینه‌سازی احتمال دستیابی به تصمیم قطعی انتخاب می‌کند و در صورت برابری این احتمال، هزینهٔ مورد انتظار اعتبارسنجی را معیار قرار می‌دهد. شش سیاست روی ۹٬۵۰۴ پیکربندی مصنوعی شواهد، برگرفته از چهار قرارداد بولی، با نه سطح بودجه و در مجموع ۵۱۳٬۲۱۶ مسیر اجرای سیاست ارزیابی شدند. در بودجهٔ چهار واحد، سیاست دقیق برای ۴۸٫۱۷٪ پیکربندی‌ها به تصمیم قطعی رسید؛ این مقدار برای بررسی به‌ترتیب هزینه، ۴۶٫۵۹٪ بود. میانگین هزینه نیز از ۱٫۴۵۲ به ۰٫۸۰۴ واحد کاهش یافت. هیچ‌یک از این دو سیاست در دامنهٔ بررسی‌شده مجوز فراخوانی نامعتبر صادر نکرد. سیاست خوش‌بینانه‌ای که شروط نامعلوم را برقرار فرض می‌کند، ۴٬۶۲۶ پیکربندی نامعتبر را مجاز دانست. در زیرمجموعهٔ حافظهٔ کامل و بیشترین بودجه، همهٔ سیاست‌های دارای قابلیت بررسی به تصمیم قطعی رسیدند؛ هزینهٔ سیاست دقیق نسبت به ارزیابی یک‌جای همهٔ شروط، ۵۶٫۴۷٪ کمتر بود. این نتایج در سطح مؤلفه و تحت قراردادهای معتبر و ایستا به دست آمده‌اند و تمایزی بازتولیدپذیر میان قواعد مفقود، مشاهدات مفقود و بودجهٔ ناکافی برقرار می‌کنند، بدون آنکه بهبود عملکرد وظیفه‌ای مدل زبانی را اثبات کنند.

کلمات کلیدی : حافظهٔ رویدادی فراخوانی ابزار اعتبارسنجی زمان اجرا مشاهدهٔ جزئی