ذخیرهسازی انرژی ترموشیمیایی در ساختمانهای پایدار
ذخیرهسازی انرژی ترموشیمیایی در ساختمانهای پایدار
شبنم سادات هاشمی فشارکی1
1) فارغ التحصیل کارشناسی معماری داخلیٍ،دانشگاه دانش پژوهان پیشرو
کد IOI مقاله
:
ABEB-ACAGEA
محل انتشار :
چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
افزایش تقاضای انرژی و ضرورت کاهش انتشار گازهای گلخانهای، اهمیت فناوریهای پیشرفتهٔ ذخیرهسازی انرژی حرارتی را در ساختمانهای پایدار برجسته کرده است. ذخیرهسازی انرژی ترموشیمیایی (TCES) بهدلیل چگالی بالای ذخیرهسازی انرژی، امکان ذخیرهٔ بلندمدت گرما و اتلاف حرارتی اندک در زمان ذخیرهسازی، راهکاری امیدبخش به شمار میرود.
این مقاله مروری مبتنی بر منابع علمی بر فناوریهای ذخیرهسازی انرژی ترموشیمیایی ارائه میدهد و بر سامانههای مبتنی بر جذب، مواد ترموشیمیایی و کاربردهای بالقوهٔ آنها در ساختمانهای پایدار تمرکز دارد. در این پژوهش، سازوکارهای اصلی ذخیرهسازی، ویژگیهای مواد و عوامل مؤثر بر عملکرد سامانه، از جمله پایداری حرارتی، سینتیک واکنش و انتقال حرارت و جرم بررسی میشوند.
همچنین، ادغام سامانههای TCES با منابع انرژی تجدیدپذیر، بهویژه انرژی خورشیدی حرارتی، از نظر نقش آن در بهبود بهرهوری انرژی ساختمان و ایجاد تعادل میان عرضه و تقاضای انرژی بررسی میشود. چالشهای عمده، از جمله تخریب مواد، پیچیدگی سامانه، توجیهپذیری اقتصادی و دشواریهای اجرای عملی نیز بهصورت انتقادی مورد توجه قرار میگیرند.
هدف این مقاله شناسایی محدودیتهای فناورانه، خلأهای پژوهشی و فرصتهای توسعهٔ آینده است. یافتهها نشان میدهند که ذخیرهسازی انرژی ترموشیمیایی میتواند رویکردی نوآورانه برای بهبود مدیریت انرژی حرارتی، پشتیبانی از بهرهگیری از انرژیهای تجدیدپذیر و پیشبرد ساخت ساختمانهای پایدار و کمکربن باشد.
کلمات کلیدی : ذخیرهسازی انرژی ترموشیمیایی ساختمانهای پایدار مواد جاذب ذخیرهسازی انرژی حرارتی انرژیهای تجدیدپذیر بهرهوری انرژی ساختمان