مسیرهای آشپزی: پیوند خوراک‌شناسی، گردشگری و هویت فرهنگی

مسیرهای آشپزی: پیوند خوراک‌شناسی، گردشگری و هویت فرهنگی

سعیده کریملر1 ندا کبیری2 مهدیه دولت شاهی3

1) دانشجوی دکتری علوم و مهندسی صنایع غذایی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2) دانشجوی دکتری علوم و صنایع غذایی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، ایران
3) کارشناسی ارشد بهداشت و ایمنی مواد غذایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، ایران

کد IOI مقاله : ABFF-ABDEKZ
محل انتشار : نهمین کنگره بین المللی توسعه کشاورزی، منابع طبیعی، محیط زیست و گردشگری ایران(9icsda.ir)
چکیده :
    گردشگری آشپزی، به عنوان بُعدی نوظهور از گردشگری فرهنگی، بر غذا و نوشیدنی‌ها به عنوان جاذبه‌های اصلی برای اکتشاف و تجربیات خاطره‌انگیز تأکید می‌کند. این نوع گردشگری فراتر از ارضای ذائقه بازدیدکنندگان، به رشد اقتصادی و هویت فرهنگی جوامع میزبان کمک شایانی می‌کند. گردشگران سهم قابل توجهی از هزینه‌های خود را به فعالیت‌های غذایی اختصاص می‌دهند که این امر نقش تجربیات غذایی اصیل را در درک میراث محلی برجسته می‌کند. از اواخر دهه 1990، گردشگری آشپزی به قالب‌های متنوعی مانند مسیرهای غذایی، کلاس‌های آشپزی، اقامت در مزرعه، رستوران‌ها، کتاب‌های آشپزی و دستور العمل‌های نوآورانه تکامل یافته است. در حالی که در درجه اول به عنوان یک شرکت تجاری با ارائه فرصت‌های غذاخوری و چشیدن غذا شناخته می‌شود، به عنوان یک پلتفرم آموزشی نیز عمل می‌کند و بینش عمیق‌تری را در مورد سنت‌های آشپزی، تولیدکنندگان محلی و سیستم‌های غذایی فراهم می‌کند. علاوه بر این، این نوع گردشگری از طریق تعامل مسئولانه گردشگران، درک متقابل فرهنگی را تقویت کرده و پایداری را ارتقا می‌دهد. این مقاله به بررسی جنبه‌های چندبعدی، شیوه‌های جهانی و تأثیرات فرهنگی-اقتصادی گردشگری آشپزی در مطالعات گردشگری معاصر می‌پردازد.

کلمات کلیدی : گردشگری آشپزی هویت فرهنگی تجربه گردشگری اقتصاد محلی