فراتر از ساختمانهای پایدار: چارچوبی برای معماری باززاینده با رویکرد تابآوری اقلیمی، ساختوساز چرخشی و گذار انرژی
فراتر از ساختمانهای پایدار: چارچوبی برای معماری باززاینده با رویکرد تابآوری اقلیمی، ساختوساز چرخشی و گذار انرژی
شبنم سادات هاشمی فشارکی1 سيد محمد حسن هاشمي فشارکي2 پارسا قپانچی3
1) کارشناسی معماری داخلی , دانشگاه دانش پژوهان پیشرو
2) دکترای عمران گرایش مدیریت منابع اب, دانشگاه ازاد نجف اباد
3) کارشناسی معماری داخلی , دانشگاه دانش پژوهان پیشرو
کد IOI مقاله
:
ABGG-ACZEBG
محل انتشار :
یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
چکیده
بخش ساختمان یکی از بزرگترین مصرفکنندگان منابع طبیعی و انرژی در جهان است و سهم قابلتوجهی در انتشار گازهای گلخانهای، کاهش منابع طبیعی و تخریب محیطزیست دارد. اگرچه معماری پایدار با بهرهگیری از طراحیهای بهینه از نظر مصرف انرژی و حفاظت از منابع، نقش مهمی در کاهش پیامدهای زیستمحیطی ساختمانها ایفا کرده است، اما تشدید چالشهایی همچون تغییرات اقلیمی، کاهش تنوع زیستی و محدودیت منابع طبیعی نشان میدهد که صرفاً کاهش اثرات منفی ساختمانها دیگر پاسخگوی نیازهای آینده نیست. در این راستا، معماری باززاینده بهعنوان پارادایمی نوین در طراحی معماری مطرح شده است که هدف آن تنها کاهش آسیبهای زیستمحیطی نیست، بلکه بازسازی اکوسیستمهای طبیعی، ارتقای خدمات اکوسیستمی و ایجاد ارزشهای مثبت زیستمحیطی، اجتماعی و اقتصادی را دنبال میکند.
پژوهش حاضر با ارائه یک چارچوب مفهومی جامع، معماری باززاینده را بر پایه تلفیق مؤلفههایی نظیر تابآوری اقلیمی، اصول ساختوساز چرخشی، راهبردهای بهرهگیری از انرژیهای تجدیدپذیر، بازسازی اکولوژیکی و طراحی ساختمانهای کارآمد از نظر مصرف منابع تبیین میکند. چارچوب پیشنهادی، گذار از ساختمانهای متداول پایدار به ساختمانهای باززاینده را مورد تأکید قرار میدهد؛ ساختمانهایی که قادرند علاوه بر تولید انرژی تجدیدپذیر، اثرات زیستمحیطی نهفته را کاهش داده، تنوع زیستی را ارتقا بخشیده، چرخههای طبیعی آب را احیا کرده و تابآوری بلندمدت شهرها را تقویت کنند. همچنین، در این مقاله تفاوتهای بنیادین میان معماری پایدار و معماری باززاینده بررسی شده و اصول کلیدی موردنیاز برای طراحی و اجرای ساختمانهای باززاینده در شهرهای آینده تبیین میشود.
یافتههای این پژوهش نشان میدهد که معماری باززاینده رویکردی تحولآفرین برای مواجهه با چالشهای نوظهور زیستمحیطی در مقیاس جهانی است و میتواند در تحقق اهدافی همچون کربنخنثی، توسعه اقتصاد چرخشی و ارتقای تابآوری شهری نقش مؤثری ایفا کند. نوآوری اصلی این پژوهش، ارائه یک چارچوب یکپارچه برای معماری باززاینده است که میتواند بهعنوان راهنمایی کاربردی برای معماران، مهندسان، برنامهریزان شهری و سیاستگذاران در تسریع گذار به محیطهای ساختهشده باززاینده مورد استفاده قرار گیرد.
کلمات کلیدی : واژگان کلیدی معماری باززاینده ساختمانهای پایدار تابآوری اقلیمی ساختوساز چرخشی گذار انرژی بازسازی اکولوژیکی