کاربرد موضعی پروبیوتیکها جهت تسریع بهبود زخمهای دیابتی: مکانیسمهای تعدیل ضدالتهابی و رگزایی
کاربرد موضعی پروبیوتیکها جهت تسریع بهبود زخمهای دیابتی: مکانیسمهای تعدیل ضدالتهابی و رگزایی
مه سیما علی مردانی1 یاسین سرواهرابی2
1) گروه میکروبشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2) گروه زیست شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
کد IOI مقاله
:
ABGZ-ABKEKC
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین در مهندسی و علوم پایه(icnabs.ir)
چکیده :
زخم پای دیابتی (DFU) یکی از ناتوانکنندهترین عوارض دیابت ملیتوس است که با التهاب پایدار، اختلال در فرایند رگزایی، عفونتهای عودکننده و تأخیر در بازسازی پوشش اپیتلیالی مشخص میشود. با وجود پیشرفتهای قابلتوجه در مراقبتهای متعارف از زخم، پاتوفیزیولوژی چندعاملی زخم پای دیابتی، شامل نارسایی عروقی، اختلال در تنظیم پاسخهای ایمنی، استرس اکسیداتیو مزمن و دیسبیوز میکروبی، همچنان چالشهای درمانی عمدهای ایجاد میکند. پروبیوتیکهای موضعی در سالهای اخیر بهعنوان راهبردی نویدبخش و مبتنی بر میکروبیوم مطرح شدهاند. شواهد پیشبالینی فزاینده نشان میدهند که این عوامل میتوانند از طریق ممانعت رقابتی از استقرار پاتوژنها، اختلال در ساختار بیوفیلم، تنظیم سیتوکینهای مؤثر در تعدیل پاسخهای ایمنی و تحریک رگزایی و رسوب کلاژن، روند بستهشدن زخم را تسریع کنند. این مقاله مروری، ضمن جمعبندی دیدگاههای مکانیسمی موجود درباره کاربرد درمانی پروبیوتیکهای موضعی در زخمهای دیابتی، راهبردهای نوظهور در زمینه فرمولاسیون، از جمله هیدروژلهای زیستمهندسیشده، مشتقات پستبیوتیکی و سامانههای سینبیوتیک، را ارزیابی میکند. همچنین، موانع انتقالی و ترجمانیای را بررسی میکند که پیش از بهکارگیری گسترده این رویکرد در محیط بالینی، باید برطرف شوند.
کلمات کلیدی : پروبیوتیکهای موضعی ترمیم زخم زخم پای دیابتی میکروبیوم پوست رگزایی بیوفیلمها