مهندسی ژنتیک پروبیوتیکها بهعنوان یک راهبرد درمانی نوین برای مدیریت دیابت شیرین نوع ۲
مهندسی ژنتیک پروبیوتیکها بهعنوان یک راهبرد درمانی نوین برای مدیریت دیابت شیرین نوع ۲
مه سیما علی مردانی1 یاسین سرواهرابی2
1) گروه میکروبیولوژی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2) گروه زیست شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
کد IOI مقاله
:
ABGZ-ABKEKD
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین در مهندسی و علوم پایه(icnabs.ir)
چکیده :
دیابت شیرین نوع ۲ (T2DM) بهعنوان یکی از مهمترین چالشهای سلامت جهانی قرن بیستویکم مطرح شده است، بهگونهای که پیشبینی میشود تا سال ۲۰۴۵ تعداد مبتلایان از ۷۸۰ میلیون نفر فراتر رود. دارودرمانیهای رایج، از جمله انسولین، متفورمین و آگونیستهای گیرنده پپتید-۱ شبه گلوکاگون (GLP-1)، با محدودیتهایی نظیر نیمهعمر زیستی کوتاه، نیاز به تجویز تزریقی، پایبندی ناکافی بیماران و هزینههای زیستمحیطی قابلتوجه ناشی از سنتز صنعتی مواجه هستند. میکروبیوم روده بهعنوان تنظیمگر کلیدی هموستاز گلوکز، عملکرد ایمنی و سلامت متابولیک شناسایی شده است و این امر، زمینهساز توسعه مداخلات درمانی هدفمند مبتنی بر میکروبیوم گردیده است. پیشرفتهای اخیر در زیستشناسی مصنوعی و مهندسی ژنتیک، امکان توسعه پروبیوتیکهای نسل بعد (NGPs) را بهعنوان داروهای زنده قابل برنامهریزی فراهم ساخته است که قادر به تولید درونجا مولکولهای زیستفعال از جمله GLP-1، انسولین و پپتیدهای ایمنیتنظیمگر هستند. این مقاله مروری، شواهد کنونی پیرامون سکوهای پروبیوتیکی مهندسیشده برای مدیریت T2DM را مورد سنتز قرار داده و مکانیسمهای مولکولی عملکرد، راهبردهای فرمولاسیون، کارآیی پیشبالینی و موانع ترجمهای را که پیش از اجرای بالینی باید مرتفع گردند، بررسی مینماید.
کلمات کلیدی : پروبیوتیکهای مهندسیشده دیابت شیرین نوع ۲ پپتید ۱ شبه گلوکاگون زیستشناسی مصنوعی میکروبیوم روده پروبیوتیکهای نسل بعد