برآورد پارامترهای لرزه خیزی استان فارس ، ایران

برآورد پارامترهای لرزه خیزی استان فارس ، ایران

فرید واحدی1 نرگس افسری2 فرشته قمی اویلی3

1) دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی عمران، واحد نوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، نوشهر، ایران
2) دانشیار، گروه مهندسی عمران، واحد نوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، نوشهر، ایران
3) ، استادیار، گروه عمران، واحد نوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، نوشهر،

کد IOI مقاله : ABKD-ACZZDK
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com)
چکیده :
    استان فارس، واقع در جنوب غربی ایران در کمربند چین‌خورده-رانده فعال زاگرس، منطقه‌ای بسیار لرزه‌خیز است که با ساختارهای تکتونیکی پیچیده و گسل‌های فعال مشخص می‌شود. گستره جغرافیایی منطقه مورد مطالعه بین عرض‌های جغرافیایی ۲۷.۰۲ تا ۳۱.۴۲ درجه و طول‌های جغرافیایی ۵۰.۴۲ تا ۵۵.۳۶ درجه شرقی قرار دارد. این مطالعه پارامترهای لرزه‌خیزی استان را با استفاده از یک کاتالوگ تاریخی و دستگاهی همگن و تفکیک‌شده (گاردنر و ناپوف) تخمین می‌زند. بزرگی کامل بودن (Mc) با استفاده از روش حداکثر انحنا (MAXC) در ZMAP تعیین شد. پارامترهای بازگشت با استفاده از رابطه گوتنبرگ-ریشتر (G-R) و رویکرد کیکو و سلوول ارزیابی شدند. نتایج، مقدار b مربوط به G-R را برابر با 0.84 نشان می‌دهد، در حالی که روش Kijko & Sellevoll، b = 0.74 ± 0.01، نرخ فعالیت سالانه (λ(M≥3.0)) 30.72 ± 1.07 رویداد در سال و حداکثر بزرگی مورد انتظار 7.70 ± 0.54 را ارائه می‌دهد. برای جدیدترین کاتالوگ دستگاهی، MAXC، Mc=3 (b=0.51 ± 0.01) را به دست داد. پارامترهای به‌دست‌آمده، پتانسیل لرزه‌ای بالای کمربند زاگرس را نشان می‌دهند و ورودی‌های ضروری را برای ارزیابی خطر لرزه‌ای احتمالی (PSHA) و کاهش ریسک در منطقه فراهم می‌کنند.

کلمات کلیدی : پارامترهای لرزه‌خیزی رابطه گوتنبرگ ریشتر روش kijko sellevoll بزرگی کامل بودن حداکثر بزرگی مورد انتظار زاگرس استان فارس