ریاکاری سازمانی سبز در صنعت فولاد

ریاکاری سازمانی سبز در صنعت فولاد

لاله معصومیان1 سید امید آقامیری2

1) دکترای مدیریت دولتی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان، ایران
2) دکترای شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، ایران

کد IOI مقاله : ABKH-ACZDBA
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com)
چکیده :
    چکیده این پژوهش با ارائه‌ی تبیینی نظری، به واکاوی مفهوم «ریاکاری سازمانیِ سبز» (Green Organizational Hypocrisy) در صنعت فولاد می‌پردازد و بررسی می‌کند که چگونه تعهدات زیست‌محیطی، تصمیمات مدیریتی و عملکرد عملیاتی، به‌طور ساختاری و مستمر دچار عدم‌تطابق می‌شوند. در این مطالعه، با بهره‌گیری از تفکیک کلاسیک «گفتار، تصمیمات و اقدامات» در نظریه‌ی ریاکاری سازمانی و تلفیق آن با پژوهش‌های نهادی در زمینه‌ی «جدایی سیاست از عمل» (Decoupling)، یک چارچوب مفهومی چهارگانه پیشنهاد شده است. این چارچوب قادر است «سبزشویی» (Greenwashing) را که ماهیتی بیرونی و مبتنی بر کسب مشروعیت دارد، از «ریاکاری سازمانی» تفکیک کند؛ ریاکاری سازمانی زمانی رخ می‌دهد که تعهدات زیست‌محیطی، فارغ از وجود یا عدم وجود نیت فریبکارانه، به‌صورت پایدار با تصمیمات سازمانی، تخصیص منابع، پیاده‌سازی و اقدامات عملیاتی هم‌سو نباشد. این چارچوب در بستر صنعت فولاد ایران — صنعتی انرژی‌بر که تحت فشارهای نظارتی، بازاری و اعتباریِ دشوار برای تحقق هم‌سویی سازمانی قرار دارد — بومی‌سازی شده است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که تداومِ ریاکاری سازمانیِ سبز، لزوماً ناشی از فرصت‌طلبی‌های مدیریتی نیست، بلکه می‌تواند برآمده از شرایط ساختاری باشد که در آن «انطباق نمادین» بیش از «کربن‌زداییِ واقعی» مورد تشویق قرار می‌گیرد. این مقاله در نهایت یک چارچوب تشخیصی شامل چهار شکافِ به‌هم‌پیوسته و سه رکن سازمانی ارائه می‌دهد و ضمن تمایز قائل شدن میان «عدم‌تطابق سازمانیِ مستمر» و «محدودیت‌های فنی و زیرساختیِ مشروع» در فرآیند کربن‌زدایی صنعتی، دستورکاری برای عملیاتی‌سازی تجربیِ مفهوم ریاکاری سازمانی سبز در صنایع سنگین پیشنهاد می‌کند.

کلمات کلیدی : ریاکاری سازمانی سبز سبزنمایی گسست میان سیاست و عمل تعهد زیست‌محیطی صنعت فولاد عملکرد پایداری