تأثیر ژئوپلیمر بر تثبیت خاکهای ضعیف
تأثیر ژئوپلیمر بر تثبیت خاکهای ضعیف
آرمین حاتمی راد1 میثم پورعباس بیلوندی2
1) دانشجو کارشناسی ارشد مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران
2) گروه مهندسی عمران، دانشگاه گناباد، گناباد، ایران
کد IOI مقاله
:
ABZE-ABGAZF
محل انتشار :
پنجمین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com)
چکیده :
خاکهای ضعیف به دلیل ظرفیت باربری پایین، تراکمپذیری بالا و پایداری ضعیف، چالشهای قابل توجهی را در پروژههای مهندسی عمران و ژئوتکنیک ایجاد میکنند. این ویژگیها در صورت عدم استفاده از تکنیکهای مناسب بهسازی زمین، میتوانند منجر به نشست بیش از حد، آسیب سازهای و افزایش هزینههای نگهداری شوند. تثبیت خاک روشی رایج برای افزایش خواص مهندسی خاکهای ضعیف و بهبود عملکرد آنها در شرایط بارگذاری است. به طور سنتی، از عوامل تثبیتکننده مانند سیمان و آهک به طور گسترده استفاده شده است. با این حال، تولید آنها شامل مصرف انرژی بالا و سهم قابل توجهی در انتشار دی اکسید کربن است که نگرانیهای زیستمحیطی را ایجاد میکند. در سالهای اخیر، ژئوپلیمرها به عنوان جایگزینی پایدار و سازگار با محیط زیست برای تثبیت خاک معرفی شدهاند. ژئوپلیمرها از طریق فعالسازی قلیایی مواد آلومینوسیلیکات مانند خاکستر بادی، سرباره و متاکائولن تولید میشوند. این مواد یک ساختار پلیمری قوی تشکیل میدهند که میتواند خواص مکانیکی خاکهای اصلاحشده را به طور قابل توجهی افزایش دهد. افزودن چسبهای ژئوپلیمری میتواند مقاومت فشاری را افزایش دهد، نفوذپذیری را کاهش دهد و دوام و پایداری بلندمدت خاکهای ضعیف را بهبود بخشد. این مطالعه به بررسی اثربخشی مواد ژئوپلیمری در تثبیت خاکهای ضعیف میپردازد و مزایای بالقوه آنها را در مقایسه با روشهای تثبیت مرسوم ارزیابی میکند. نتایج، پتانسیل تثبیت مبتنی بر ژئوپلیمر را به عنوان یک راه حل پایدار و کارآمد برای بهبود عملکرد خاک در کاربردهای مهندسی ژئوتکنیک برجسته میکند.
کلمات کلیدی : ژئوپلیمر تثبیت خاک خاکهای ضعیف فعالسازی قلیایی مهندسی ژئوتکنیک پایدار