کاهش تنش‌های خشکی و شوری در گیاه تاتوره (Datura stramonium L.) به کمک هیومیک‌اسید

کاهش تنش‌های خشکی و شوری در گیاه تاتوره (Datura stramonium L.) به کمک هیومیک‌اسید

نغمه بیگلری1 منیژه سبکدست2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشگاه تهران،
2) دانشیار و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، ایران-

کد IOI مقاله : ACCA-ACAGHG
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی علوم، مهندسی و فن آوری های نو(secongress.com)
چکیده :
    خشکی و شوری از مهم‌ترین تنش‌های غیرزیستی هستند که از طریق القای تنش اکسیداتیو، بهره‌وری گیاهان را محدود می‌کنند. به‌منظور بررسی اثر کاربرد هیومیک‌اسید بر پاسخ‌های بیوشیمیایی و سامانه دفاع آنتی‌اکسیدانی گیاه تاتوره (Datura stramonium L.) تحت تنش‌های خشکی و شوری به‌صورت مستقل و مرکب، آزمایشی فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل کاربرد هیومیک‌اسید (صفر و ۳۰۰ میلی‌گرم در لیتر)، تنش خشکی (۱۰۰ و ۵۰ درصد ظرفیت زراعی) و تنش شوری (صفر و ۱۰ دسی‌زیمنس بر متر) بودند. نتایج نشان داد که شرایط تنش، صفات بیوشیمیایی را به‌طور معنی‌داری تحت تأثیر قرار دادند؛ به‌طوری‌که بیشترین میزان مالون‌دی‌آلدئید (MDA) در شرایط تنش هم‌زمان خشکی و شوری و در غیاب هیومیک‌اسید مشاهده شد. کاربرد خاکی هیومیک‌اسید، میزان مالون‌دی‌آلدئید را در شرایط تنش خشکی، شوری و تنش مرکب به‌طور معنی‌داری کاهش داد. همچنین، فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی بسته به نوع آنزیم و شرایط تنش، پاسخ‌های متفاوتی نشان داد؛ به‌گونه‌ای که فعالیت برخی آنزیم‌ها، از جمله کاتالاز و گایاکول‌پراکسیداز، در پاسخ به کاربرد هیومیک‌اسید افزایش یافت. در مجموع، هیومیک‌اسید می‌تواند در کاهش برخی پیامدهای بیوشیمیایی و اکسیداتیو ناشی از تنش خشکی و شوری در گیاه تاتوره نقش داشته باشد؛ با این حال، ارزیابی جامع‌تر این اثرات مستلزم بررسی دامنه گسترده‌تری از صفات فیزیولوژیک و رشدی است.

کلمات کلیدی : آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی تنش مرکب تاتوره تنش خشکی هیومیک‌اسید تنش شوری