مسیری امیدوارکننده و سیستماتیک با درمان جدید برای بیماری پارکینسون

مسیری امیدوارکننده و سیستماتیک با درمان جدید برای بیماری پارکینسون

محمداسماعیل نیکفر1

1) دکترای تخصصی ریاضی محض، دبیر ریاضی، آموزش وپرورش منطقه ۴، تهران، ایران

کد IOI مقاله : AEZG-ACAEAE
محل انتشار : دوازدهمین همایش ملی تحقیقات میان رشته ای در مدیریت و علوم پزشکی (https://ircmms.ir/12th)
چکیده :
    با توجه به درمان های سنتی ناموفق برای بیماری پارکینسون در طول سال های متمادی، نیاز محقق نشده ای تحت عنوان توسعه درمان های نوین و با هدف کاهش علائم مخرب و توقف پیشرفت بیماری نقش بسته و هویدا شده است. این مقاله، با بررسی سیستماتیک در پرتو افق روشن به روزرسانی انتقادی پیرامون برخی از امیدوارکننده ترین درمان های نوین از جمله ژن درمانی، درمان های مبتنی بر سلول، دارورسانی هدفمند و عوامل محافظت کننده عصبی، و با تمرکز بر چالش ها، محدودیت ها و جهت گیری های آتی در تحقیقات صورت پذیرفته است. ژن درمانی در درمان پارکینسون با رویکردها مبتنی بر ای ای وی، که عوامل نوروتروفیک، تولید دوپامین و مدارهای عصبی را در آزمایشات حیوانی و بالینی هدف قرار داده است، امیدوارکننده گزارش شده است. یک رویکرد امیدوارکننده برای دارورسانی هدفمند برای پارکینسون شامل استفاده از فناوری نانو برای ایجاد وسایل انتقال دارو بوده است که قادر به عبور از سد خونی-مغزی بوده و موجب به رساندن داروها، به طور خاص به مناطقی از مغز که تحت تاثیر پارکینسون قرار گرفته اند، شده است. عوامل محافظت کننده عصبی، ترکیباتی بوده اند که توانایی محافظت از نورون ها را در برابر انحطاط و مرگ داشته و حتی نویدبخش تکامل در درمان های اصلاح کننده قلمداد شده اند. درمان با میدان مغناطیسی، یک روش غیرتهاجمی امیدوارکننده بوده که موجب افزایش انعطاف پذیری عصبی گردیده است. ایجاد پروتکل های استاندارد برای مطالعات حیوانی و انسانی، ایمنی، ملاحظات اخلاقی و مقرون به صرفه بودن، چالش های اصلی تحقیقات آتی در مورد درمان های جدید پارکینسون بوده اند. توسعه درمان های نوین و نوظهور، مسیری امیدوارکننده را به سوی درمان های موثر، شخصی سازی شده و اصلاح کننده نشان داده است.

کلمات کلیدی : بیماری پارکینسون ژن درمانی درمان های مبتنی بر سلول و میدان مغناطیسی دارورسانی هدفمند عوامل محافظت کننده عصبی