پیاده مداری، تعامل اجتماعی و طراحی همسایگی (با مقایسه دو محله شهر اصفهان)
پیاده مداری، تعامل اجتماعی و طراحی همسایگی (با مقایسه دو محله شهر اصفهان)
مریم طلایی1
1) عضو هیأت علمی و مدیرگروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد شاهین شهر
کد IOI مقاله
:
XADA-CAKCH
محل انتشار :
ششمین کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(6icesconf.com)
چکیده :
شکل غالب شهرسازی اصفهان از دیرباز با توجه و اهمیت دادن به پیاده روی بوده است. این شهر به دلیل استخوان بندی اصلی که در هر دو دوره¬ی سلجوقی و صفوی طراحی و تکمیل شد، همچنان (و به خصوص در بافت قدیم خود) دارای نظامی مبتنی بر ارزش نهادن بر ویژگیهای کیفی محلات و حداکثر ارتباط انسان با محیط می¬باشد. گرچه از آغاز قرن نوزده و شروع تحولات مدرن در معماری و شهرسازی ایران، در ساخت محلات جدید که محوریت را با حداکثر استفاده از زمین جهت ساخت بنا و عبور اتومبیل قرار می¬دهد به مساله-ی پیاده کمتر اهمیت داده می¬شود. با در نظر داشتن این نکته که گسترش شهر و تعریف نیازهای جدید برای انسان امروزی خواه نا خواه فعالیت¬ها و کاربری¬های جدید را در تعریف محلات به همراه دارد، با مقایسه¬ی محلات جدید و قدیم شهر اصفهان می¬توان تا حد قابل توجهی دریافت که ویژگی¬های کالبدی هریک تا چه حد از نیازهای کیفی و تعاملات اجتماعی انسان امروزی را برآورده می¬کند و راهکارهای اصلاح و ارتقاء آن چیست.
مقاله¬ی حاضر با بررسی دو محله¬ی قدیم و جدید شهر اصفهان به مقایسه¬ میزان امکان پیاده محوری و تعاملات اجتماعی این دو می¬پردازد تا نکات ضعف و قوت هر یک را بررسی نماید. موضوعات مطرح شده عبارتند از: هدف پژوهش و روش تحقیق، مرور منابع در مورد شهرسازی جدید و مفهوم پیاده¬مداری، بررسی پیاده¬مداری در دو محله از اصفهان، و نتایج پژوهش. بخش شهرسازی جدید، توضیح مختصری از تاریخچه¬ی توسعه پایدار محلات ارائه می¬دهد و این مفاهیم را با آنچه در محلات انتخاب شده وجود دارد مقایسه می¬کند. بخش¬های پایانی نیز به بررسی نتایج نظرسنجی و وضعیت فیزیکی دو محله¬ی مورد نظر می¬پردازد. در پایان، نتایج حاصل از مطالعات به صورت اصول راهنما در طراحی محلات جدید با هدف ارتقاء کیفیت واحدهای همسایگی و افزایش تعاملات اجتماعی با توجه به پیاده¬مداری ارائه می¬شود.
کلمات کلیدی : پیاده مداری تعامل اجتماعی طراحی همسایگی شهر اصفهان