استفاده از MPSIAC و EPM در برآورد رسوب و فرسایش (مطالعه موردی حوزه آبخیز فاز دو شهری مشهد، استان خراسان)
استفاده از MPSIAC و EPM در برآورد رسوب و فرسایش (مطالعه موردی حوزه آبخیز فاز دو شهری مشهد، استان خراسان)
مریم پورکریمی دریاکناری1 شهلا محمودی2 محمدحسن مسیح آبادی3 ابراهیم پذیرا4 ابوالفضل معینی5
1) دانشجوی دکتری خاکشناسی گرایش پیدایش، رده بندی و ارزیابی خاک. دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهران
2) هیئت علمی دانشگاه تهران، دانشکده علوم خاک
3) هیئت علمی مؤسسه خاک و آب تهران
4) هیئت علمی و مدیرگروه تخصصی خاکشناسی (ارشد و دکتری)- دانشگاه آزاد اسلامی واحدعلوم و تحقیقات تهران
5) هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحدعلوم و تحقیقات تهران
کد IOI مقاله
:
XADA-CZHFD
محل انتشار :
ششمین کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(6icesconf.com)
چکیده :
محدوده مطالعاتی مشهد- چناران مهم ترین و بزرگ ترین دشت زیر حوضه كشف رود به وسعت 223989.7 هكتار می باشد. در منطقه مطالعاتی عوارض عمده در نگاه کلی به صورت کوهستان و دشت است و بخش عمده ای از مساحت حوضه را کوهستان تشکیل می دهد؛ از طرفی دشت نیز با شیب های متغیر نمایان است، لذا به طور کلی منطقه ای ناهموار محسوب می شود؛ در نتیجه خاک این اراضی در معرض فرسایش است. باتوجه به این که فرسایش خاک به صورت کمی و کیفی می تواند مورد مطالعه قرار گیرد، مدل های زیادی به وجود آمده و بیشتر آن ها در زمینه ی بررسی و اطلاعات، در رابطه با فرسایش کامل نیستند. بنابراین از نظر علمی و منطقی ضرورت دارد نسبت به تعیین اعتبار مدل ها با توجه به دقت نتایج حاصل از آزمون آن ها به ارزیابی کارایی مدل ها در مقایسه با مقادیر اندازه گیری شده در حوضه های آبخیز کشور مورد بررسی بیشتر قرار گیرد. در این مطالعه، هر دو مدل MPSIAC و EPM برای برآورد فرسایش و رسوب استفاده شده است. ایستگاه های رسوب سنجی میزان رسوب را 2.74 تن در هکتار در سال نشان می دهند با مدل MPSIAC رسوب برآورد شده برابر 1.56 تن در هکتار در سال و با مدل EPM مقدار رسوب 5.73 تن در هکتار در سال برآورد شده است. هر دو مدل EPM و MPSIAC در کشورهای دارای آب و هوا و ویژگی های زمین شناسی و خاکشناسی که با آن ها متفاوت ایجاد شده است. از این رو، ضرایب و عوامل موثر بر فرسایش دقیقا با شرایط ایران مطابقت ندارند.
کلمات کلیدی : رسوب mpsiac روش گاوریلوویچ (epm) فرسایش