آموزش بالینی: زیرساختی باکیفیت، جهت آموزش باکیفیت

آموزش بالینی: زیرساختی باکیفیت، جهت آموزش باکیفیت

نرجس رستگاری1 نعمت الله موسی پور2

1) دکتری برنامه ریزی درسی،مدرس دانشگاه فرهنگیان
2) دکتری برنامه ریزی درسی،معاونت آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشگاه فرهنگیان

کد IOI مقاله : XADB-CBZCF
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در علوم انسانی(5mrhconf.com)
چکیده :
    از آنجا که کیفیت آموزش و یاددهی، اکنون به عنوان یکی از مهمترین عوامل در یادگیری دانش آموزان شناخته شده، توجه به آماده سازی معلمان، در راس برنامه های اصلاحی اکثر کشورهای جهان قرار گرفته است. آنها به دنبال پاسخدهی به این سوال اند که «بهترین روش برای آماده سازی موثر معلمان چیست؟» این موضوع منجر به مطالعات گسترده ای گردیده و در بسیاری از آنها، بر اهمیت کاربرد آموزش های بالینی در آماده سازی معلمان، با الگوبرداری از دانشکده های پزشکی و بیمارستانهای وابسته به آنها تاکید شده است. این مدل حکایت از یک رابطه کاری تثبیت شده بین دانشکده و مدارس دارد که در آن موقعیتی برای تجربیات میدانی و تدریس، برای داوطلبین معلمی فراهم شده و به مرور زمان، این رابطه از طریق افزایش حضور استادان دانشگاه و داوطلبان معلمی در مدارس و ارائه دوره های دانشگاهی در محل و تلاش های پژوهشی مشارکتی توسعه می یابد. بر این اساس محقق در این مقاله، به بررسی ویژگیهای خاص این مدل، تعداد دفعات و کیفیت راهنمایی ها، سرپرستی ها و نظارت ها، چگونگی ارتباط میان تجربیات بالینی و سایر قسمت های برنامه آماده سازی و میزان کلی نظارت بر کیفیت تجربیات در حین برنامه و پس از آن می پردازد. هدف اصلی مقاله زمینه سازی جهت کاربرد این نوع آموزش در نظام آموزشی تربیت معلم در ایران و کمک به رشد و توسعه حرفه ای دانشجومعلمان است.

کلمات کلیدی : آموزش مشارکتی تجربیات میدانی تمرین بالینی جامعه یادگیری مدارس توسعه حرفه ای