ارزیابی وضعیت کلان‌شهرهای ایران در شاخص‌های توسعه پایدار

حمید زهتاب¹ سمیه علوی² اعظم باقری³

1) دانشجویی کارشناسی ارشد مهندسی صنایع گرایش سیستم های کلان دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی
2) استادیار گروه مهندسی صنایع، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی
3) عضو هیات علمی گروه مهندسی صنایع، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی

کد IOI مقاله : XBEH-DDDDF
محل انتشار : ششمین کنفرانس بین المللی مهندسی عمران، معماری و محیط زیست - استکهلم(6iccae.com)
چکیده :
    نظریه توسعه پایدار و توسعه پایدار شهری و منطقه‌ای مستلزم تغییر زیرساخت‌های سیاسی، اجتماعی، کالبدی و اقتصادی است که باید مدیریت و برنامه‌ریزی توسعه شهری و منطقه‌ای بر مبنای چارچوب اصول توسعه پایدار فراهم گردد. اصطلاح توسعه پایدار یا پایا در اوایل سال‌های دهه 1970 درباره و توسعه بکار رفت. سه حوزه مهمی که توسعه پایدار روی آن تأکید دارد، مسائل محیطی است. ارائه راه‌حل‌هایی در مقابل الگوهای زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی توسعه می‌باشد که بتواند از بروز مسائلی همچون نابودی منابع طبیعی، تخریب سامانه‌های زیستی، آلودگی جهانی تغییر اقلیم، افزایش بی‌رویه جمعیت جلوگیری کند. توسعه پایدار به‌عنوان یک فرآیند که لازمه بهبود و پیشرفت است، اساس بهبود وضعیت و رفع کاستی‌های اجتماعی، فرهنگی جوامع پیشرفته است و باید موتور محرکه پیشرفت متعادل، متناسب و هماهنگ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تمامی جوامع و به‌ویژه کشورهای درحال‌توسعه باشد. توسعه پایدار، توسعه‌ای که نیازهای زمان حال را برآورده سازد بدون آنکه توانایی نسل‌های آینده در برآورده سازی نیازهایشان را به خطر اندازد. در پژوهش حاضر وضعیت کلان‌شهرهای ایران در شاخص‌های اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفت.

کلمات کلیدی : توسعه پایدار شاخص‌های اقتصادی شاخص‌های اجتماعی شاخص‌های زیست‌محیطی