برنامه ریزی استراتژیک و جایگاه آن در برنامه ریزی شهری
برنامه ریزی استراتژیک و جایگاه آن در برنامه ریزی شهری
اكبر لطفي1 مهسا غفوري نام2
1) نويسنده اول
2) نويسنده دوم
کد IOI مقاله
:
XEEA-HAFFH
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی مهندسی، فناوری و نوآوری(eticong.com/4th)
چکیده :
برنامه ریزی استراتژیک با تعیین اهداف استراتژیک و کلی سازمان، شناسایی و انتخاب استراتژی های مناسب برای دستیابی به اهداف و توسعه قابلیت های استراتژیک سازمان، احتمال دستیابی به اهداف را با استفاده بهینه از منابع سازمانی افزایش می دهد. فرآیند برنامه ریزی استراتژیک فرآیندی است که توسط شرکت های موفق و معتبر جهانی در سطح ملی و بین المللی مورد استفاده قرار می گیرد. این شرکت ها برنامه ریزی استراتژیک را وسیله ای برای دستیابی به اهداف بلند مدت می دانند و بسیاری از آنها موفقیت خود را بیشتر به استفاده از این نوع برنامه ریزی نسبت می دهند. در این راستا مدل های متعددی توسط نظریه پردازان ارائه و مورد استفاده قرار گرفته است. اگرچه بسیاری از نویسندگان و پدیدآورندگان این گونه مدلها بیان کردهاند که بسته به شرایط میتوان از انواع مدلها استفاده کرد، اما به دلیل نامشخص بودن استفاده از بسیاری از آنها و نبود راهنمایی در این زمینه، سازمانهای بسیاری در حال برنامهریزی هستند. آنها با مشکلات استراتژیک مواجه شده اند و متحمل خسارات قابل توجهی شده اند.
رویکرد راهبردی رویکردی جدید در نظریه پردازی در برنامه ریزی شهری است که از اوایل دهه 1970 جایگزین رویکردهایی مانند برنامه ریزی متمرکز و سیستماتیک شده است. رویکردی چرخهای، مبتنی بر فرآیند و مشارکتی که بهعنوان یک مدل مناسب، میتواند جایگزین رویکرد برنامهریزی جامع متمرکز با ویژگیهای غیرقابل انعطاف و غیرواقعی خود در کشورهای در حال توسعه از جمله کشور ما شود. در این مقاله ضمن ارائه تعاریف مختلف و تاریخچه این نظریه برنامه ریزی، معرفی ویژگی ها، مدل ها، سطوح و رویکردهای مختلف برنامه ریزی استراتژیک، نقاط قوت و ضعف این مدل نیز ذکر شده است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی و مروری است و برای مبانی نظری موضوع مورد مطالعه از اسناد کتابخانه ای و منابع اصلی مرتبط با موضوع مورد مطالعه و سایت های اینترنتی استفاده شده است.
کلمات کلیدی : برنامه ریزی استراتژیک استراتژی استراتژی برایسون برنامه ریزی شهری