مطالعه ای بر الگوسازی و رفتار مربیان در تربیت اسلامی از منظر نهج البلاغه

فاطمه طاعتی¹

1) كارشناس ارشد رشته نهج البلاغه، گرایش تربیت فردی و اجتماعی، دانشکده ادبیات و زبان خارجه، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران،

کد IOI مقاله : XEHA-HDAHZ
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com/1st)
چکیده :
    مدل سازی به فرآیندی اطلاق می شود که در آن رفتار یک فرد یا گروه به عنوان محرکی برای افکار، نگرش ها یا رفتار فرد یا افراد دیگر استفاده می شود. «تمرین و الگوسازی» مهم ترین و کاربردی ترین نوع دانش و یادگیری در تمام دوره های زندگی است. بر این اساس، یکی از روش های آموزش، آموزش به صورت مثالی است که می توان آن را «روش الگو» نامید. این روش در طول زندگی و ابعاد مختلف آن کاربرد دارد و از آنجایی که محتوای آموزش را به صورت عینی و عملی ارائه می کند، در انتقال مفاهیم و آموزش برنامه های آموزشی بسیار مؤثر است. شايد به همين دليل است كه در منابع اسلامي بر استفاده از الگو و عملكرد پسنديده تأكيد شده است. اسلام در تنظیم برنامه روزانه مسلمانان، روش «الگوسازی» را پیوسته ذکر کرده و آنان را به حضور مستمر و به موقع در جایگاه الگوهای شایسته خداوند فرا می خواند و از الگوهای ناشایست هشدار می دهد. تأثیر انسان از محیط و گرایش او به تقلید را می توان مبنای کارآمدی این روش ذکر کرد. این مقاله به تبیین نقش الگوها در تربیت دینی بر اساس دستورات قرآن و دیدگاه های امام علی (ع) در نهج البلاغه می پردازد. در ابتدا مفهوم تربیت، تربیت دینی و الگوی تربیتی به اختصار معرفی شده و سپس روش الگوبرداری از قرآن کریم و نهج البلاغه مورد بررسی و تحلیل قرار می گیرد. و در ادامه روش ها و راهکارهای علمی و عملی تربیت را بر اساس دیدگاه های امام علی (ع) در نهج البلاغه بیان کرد و در ارائه راهکارها و روش ها به عاطفه و عاطفه توجه فراوان شد.

کلمات کلیدی : الگوبرداری رفتار معلمان نهج البلاغه قرآن