بررسی عوامل موثر در طراحی فضاهای آموزشی کودکان با رویکرد روانشناسی محیط در جهت ارتقا تعامل بین کودک و محیط
بررسی عوامل موثر در طراحی فضاهای آموزشی کودکان با رویکرد روانشناسی محیط در جهت ارتقا تعامل بین کودک و محیط
سمیه زکیان گلوگاهی1 مجید عالیشاه2 سید شایان چاهوشی ساروی3 امیررضا عالیشاه4
1) دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نور
2) دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال
3) دانشجوی کارشناسی ، گرایش معماری ،دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ساری
4) دانشجوی کارشناسی ارشد ، گرایش معماری ،دانشگاه مازندران بابلسر
کد IOI مقاله
:
XHCC-KGGHF
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی پژوهش ها و دستاوردهای نو در علوم، مهندسی و فناوری های نوین(setbconf.com/3rd)
چکیده :
چکیده
اخیراً کودکان دیگر کاربران منفعل فضاهای آموزش خود تلقی نمی شوند آنها به عنوان شرکت کنندگان فعال آن فضاها با تجربیات خود رفتار می کنند کودکان بازی در فضاهای بازرا دوست داشته چون شرایط فضای آن محیط پر از تنوع و سرزندگی است همین جنبش ناخوآگاه کودک را بیدار میکند. پژوهش حاضربا هدف بررسی تأثیر متغیرهای معماری منتخب طراحی فضای آموزشی کودک درجهت ارتقا تعامل بین کودک ومحیط انجام شده است. این پژوهش بنا به ماهیت، موضوع و اهدافی که برای آن پیش بینی شده است از نوع توصیفی و در زمره تحقیقات کاربردی است واطلاعات موردنیاز براي انجام اين تحقيق به دو صورت اسنادي (كتابخانهاي) وتطبیقی جمعآوري گردیده است. درماحصل این تحقیق، اینگونه میتوان بیان داشت که بنابریافته ها پژوهش، تأثیر فضای معماری بر رفتار کودکان مسلم است، معماران نیز ایده هایی برای طراحی فضاهای آموزشی جهت ارتقا تعامل کودک ومحیط بیان کرده اند که میتواند شامل تغییر پذیری فضا و اجزای آن، تداخل فضای بسته و باز، تنوع پذیری و بازسازی عناصر محرك طبیعی مانند نور، آب و گیاه موجود در فضا باشد تنوع شکل و اندازه ی فضا میتواند زمینه ساز تجمیع افراد شود و گردهمایی برای تعامل را پدید آورد.
کلمات کلیدی : واژگان کلیدی فضاهای آموزشی کودکان روانشناسی محیط تعامل بین کودک و محیط