مروری بر سیاستهای مسکن شهری در فرایند جا به جایی جمعیت مهاجر در کشور کانادا
مروری بر سیاستهای مسکن شهری در فرایند جا به جایی جمعیت مهاجر در کشور کانادا
سمانه نگهبان1
1) کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر تهران،
کد IOI مقاله
:
XHDH-KDHEZ
محل انتشار :
سومین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com/3rd)
چکیده :
طبق سرشماری 2021 کانادا، تعداد مهاجران در کانادا 8.3 میلیون نفر است و تقریباً 23 درصد از کل جمعیت کانادا را تشکیل می دهند. این هشتمین جمعیت مهاجر در جهان است، در حالی که این نسبت نشان دهنده یکی از بالاترین نسبت ها برای کشورهای صنعتی غربی است. پس از کنفدراسیون کانادا در سال 1867، مهاجرت نقش مهمی در کمک به توسعه بخش های وسیعی از زمین ایفا کرد. در این دوره، دولت کانادا از کمپینهای اطلاعاتی و استخدامکنندگان برای تشویق اسکان در مناطق روستایی حمایت میکرد. با این حال، این در درجه اول فقط برای کسانی است که دارای پیشینه اروپایی و مسیحی مذهبی هستند، در حالی که دیگران - به ویژه هندوها، بودایی ها، شینتوها، سیک ها، مسلمانان و مهاجران یهودی- و همچنین افراد فقیر، بیمار و ناتوان، کمتر مورد استقبال قرار خواهند گرفت. . پس از سال 1947، در دوره پس از جنگ جهانی دوم، قانون و سیاست مهاجرت داخلی کانادا تغییرات قابل توجهی را پشت سر گذاشت که مهمترین آنها با قانون مهاجرت، 1976، و قانون فعلی مهاجرت و حفاظت از پناهندگان (IRPA) از سال 2002 بود. رشد جمعیت ناشی از مهاجرت است که عمدتاً توسط سیاست های اقتصادی و همچنین اتحاد مجدد خانواده هدایت می شود. رکورد 405000 مهاجر در سال 2021 در کانادا پذیرفته شد و برنامه هایی برای افزایش پذیرش سالانه مهاجران به 500000 نفر در سال وجود دارد. مهاجران جدید بیشتر در مناطق شهری اصلی کشور مانند تورنتو، مونترال و ونکوور ساکن می شوند. کانادا همچنین تعداد زیادی از پناهندگان را می پذیرد که بیش از 10 درصد از اسکان مجدد پناهندگان در جهان را تشکیل می دهند. در سال 2018 بیش از 28000 نفر اسکان داده شدند. مسکن یک عامل تعیین کننده حیاتی برای سلامت و یک حقوق اساسی بشر است. از لحاظ تاریخی، سیاستهای مسکن کانادا مبتنی بر رویکرد مبتنی بر حقوق بشر نبوده است. در دهه 1990، یک تغییر سیاست، کارایی در مخارج دولت و کاهش کسری بودجه را نسبت به ارائه بسیاری از برنامه های اجتماعی از جمله مسکن ارزان قیمت اولویت داد. با توجه به اینکه سطوح مختلف دولت اکنون نیاز به مسکن مقرون به صرفهتر را تصدیق کرده و به رسمیت میشناسند، درک تجربیات، دیدگاهها و نیازهای مستاجر برای اطمینان از اینکه سیاستها و شیوهها به طور مناسب از افراد حمایت میکنند، مهم است. در مجموع 161 نفر با تکمیل پرسشنامه های آنلاین یا حضوری در این مطالعه شرکت کردند. تجزیه و تحلیل اکتشافی نتایج نشان داد که اگرچه مزایای مثبتی برای مسکن مقرون به صرفه وجود دارد، بسیاری از مستاجران بدون حمایت کافی از لحاظ مالی، جسمی، ذهنی و عاطفی به مبارزه ادامه دادند. این یافته ها نیاز به مسکن مقرون به صرفه را به عنوان بخشی از یک سیستم مراقبتی که در طول یک پیوستار پشتیبانی می کند، برجسته می کند. نتایج بیشتر تأکید می کند که قرار دادن یک فرد یا خانواده در مسکن ارزان قیمت تضمینی برای بهبود زندگی آنها نیست.
کلمات کلیدی : جمعیت مهاجر قیمت مسکن شهرنشینی پایدار مدل داده تابلویی