پدیدارشناسی و فضا در معماری
پدیدارشناسی و فضا در معماری
طناز شکرپزی خیابانی1
1) فارغ التحصیل دانشجویی کارشناسی گرایش معماریِِ، موسسه آموزش عالی رشدیه، تبریز، ایران_
کد IOI مقاله
:
XKFA-AZFZCH
محل انتشار :
دومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/2nd)
چکیده :
تا همین اواخر، معماری اساساً بر اساس ویژگی های سبکی و بصری آن ارزیابی می شد. از آنجایی که فضای معماری حیاتی است، نباید مستقل از محیط و کاربران آن ارزیابی شود. پالاسما بر اهمیت تجربه و ارتباط با محیط در معماری تاکید دارد. هدف پدیدارشناسی ایجاد ادراک حسی با ایجاد تجربه ای انتزاعی فراتر از محسوس بودن است. احساس فراتر از موجودات فیزیکی در یک تجربه فضایی معنا را تقویت می کند. پدیدارشناسی مطالعه فلسفی جهان است که مستقیماً در آگاهی ظاهر می شود. این یک جنبش فلسفی گسترده بود که در سال های اولیه قرن بیستم توسط ادموند هوسرل، فیلسوف و ریاضیدان آلمانی پایه گذاری شد. او از آن به عنوان «روانشناسی توصیفی» یاد کرد و بعداً توسط گروهی از طرفدارانش در دانشگاه های گوتینگن و مونیخ در آلمان تقویت شد. این فلسفه بعدها به فرانسه، ایالات متحده و دیگران گسترش یافت. ساختمان ها و شهرها به عنوان نقطه ای ضروری برای درک و رویارویی با وجود انسان عمل می کنند. از این رو، معماری را باید به عنوان موضوع پدیدارشناسی نگریست. این تحقیق به بررسی همبستگی بین پدیدارشناسی و فضای معماری می پردازد و معتقد است در صورتی که ویژگی های مذکور در فضا مشارکت داشته باشند، رابطه انسان با محیط ساخته شده تقویت خواهد شد.
کلمات کلیدی : محیط زیست پدیدارشناسی معماری فضا تجربه فضایی بصری