فلزات زیست تخریب‌پذیر در کاربردهای زیست‌پزشکی: رفتار خوردگی، چالش‌ها و چشم‌اندازهای آینده

فلزات زیست تخریب‌پذیر در کاربردهای زیست‌پزشکی: رفتار خوردگی، چالش‌ها و چشم‌اندازهای آینده

محمد مهردار1

1) دانشجوی کارشناسی ارشد خوردگی و حفاظت از مواد، دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی‌تکنیک تهران)، ایران

کد IOI مقاله : XKHC-AZEGGF
محل انتشار : نهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و ششمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(9icrsie.com)
چکیده :
    فلزات زیست‌تخریب‌پذیر مانند آلیاژهای منیزیم (Mg)، روی (Zn) و آهن (Fe) در حال تحول در حوزه ایمپلنت‌های پزشکی هستند و امکان تجزیه طبیعی درون بدن را در حین حمایت از فرآیندهای بهبودی فراهم می‌کنند. این مواد نیاز به جراحی‌های ثانویه برای برداشتن ایمپلنت‌ها را از بین می‌برند و به عنوان یک راه‌حل بسیار امیدوارکننده در کاربردهای مختلف از جمله ارتوپدی، دستگاه‌های قلبی-عروقی و مهندسی بافت نرم مطرح هستند. هر فلز چالش‌های خاص خود را دارد: منیزیم بسیار سریع تجزیه می‌شود و خطر تشکیل گاز و ناپایداری مکانیکی زودرس را به همراه دارد، در حالی که آهن به‌طور بسیار آهسته خورده می‌شود و ممکن است منجر به تجزیه ناقص و تحریک بافت شود. از سوی دیگر، روی دارای نرخ تخریب متعادلی است و زیست‌سازگاری استثنایی دارد که آن را برای استنت‌ها و ایمپلنت‌های استخوانی ایده‌آل می‌کند. تحقیقات کنونی بر استراتژی‌های آلیاژسازی و اصلاح سطح متمرکز است، مانند افزودن کلسیم و روی به منیزیم برای بهبود مقاومت در برابر خوردگی، و پوشش‌های فسفات روی برای آلیاژهای روی به منظور کنترل تخریب و تقویت بازسازی بافت. خوردگی آهن نیز با استفاده از آلیاژسازی با منگنز و ایجاد ساختارهای متخلخل برای افزایش سطح و تسریع تخریب بهبود یافته است. مسیرهای آینده شامل توسعه ایمپلنت‌های خاص بیماران با استفاده از تکنیک‌های پیشرفته مانند چاپ سه‌بعدی و ایجاد پوشش‌های چندکاره است که در هنگام تجزیه ایمپلنت‌ها، عوامل درمانی آزاد می‌کنند. همچنین پتانسیل استفاده از فلزات شیشه‌ای توده‌ای زیست‌تخریب‌پذیر (BMGs) و آلیاژهایی که پاسخ ایمنی را تنظیم می‌کنند، افق جدیدی برای این فلزات در کاربردهای بالینی باز می‌کند. ادغام این مواد نوآورانه در حوزه پزشکی، آینده‌ای را نوید می‌دهد که در آن ایمپلنت‌ها نه تنها از بهبودی پشتیبانی می‌کنند، بلکه به طور فعال در آن مشارکت دارند و در عین حال به‌طور ایمن در بدن تجزیه می‌شوند.

کلمات کلیدی : فلزات زیست تخریب پذیر خوردگی بیومواد فلزی ایمپلنت های زیست پزشکی زیست سازگاری تجزیه زیستی