عوامل ارزیابی ساختمان ها: نقد معماری، ارزیابی عملکرد ساختمان و سکونت پذیری

عوامل ارزیابی ساختمان ها: نقد معماری، ارزیابی عملکرد ساختمان و سکونت پذیری

ساراحیدری1

1) فارغ التحصیل کارشناسی ارشد، دانشکده معماری، موسسه آموزش عالی علاءالدوله سمنانی، گرمسار، ایران.

کد IOI مقاله : XKHE-AZDCDA
محل انتشار : دهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(10icsau.ir)
چکیده :
    پروژه‌های پرمخاطب که توسط دولت‌ها، شهرداری‌های محلی و رسانه‌ها تبلیغ می‌شوند، همیشه الزامات برنامه یا انتظارات کاربران را برآورده نمی‌کنند. این مقاله با بررسی کیفیت درک شده و اندازه‌گیری شده در معماری، گفتمانی پاسخگو و بی‌طرفانه را در مورد این سه پارادایم: نقد معماری، ارزیابی عملکرد ساختمان و سکونت پذیری، طرح می‌ نماید. این امر با تصدیق و آشکار کردن اشتراکات بین این سه و با ایجاد حوزه‌هایی در برنامه‌های هستی ‌شناختی هر کدام که قادر به پشتیبانی از تفاوت‌ها هستند، صورت می‌گیرد. با این وجود، از یک سو، به نظر می رسد نقد معماری معاصر در جستجوی مستمر نقشی است که به طور جدی به اطلاعات معمار به طور مستقیم یا غیرمستقیم کمک می کند و در نتیجه بر طرحی که او خلق می کند، تأثیر می گذارد. از سوی دیگر، به نظر می رسد ارزیابی عملکرد ساختمان به یک منطقه بالغ تحقیق و جزء جدایی ناپذیر معماری در آکادمی و همچنین در عمل حرفه ای تبدیل شده است. زیربنای نظری سکونت ‌پذیری دیدگاه‌های اجتماعی-فرهنگی را در بر می‌گیرد. با توجه به نظریه‌های مردم‌شناسی و جامعه‌شناختی، سکونت‌پذیری روش‌هایی را لحاظ می کند که افراد یا گروه‌ها با آن در تعامل و درک محیط اطراف خود هستند. هدف این مقاله بیان تاریخچه و تکامل هر سه مورد: نقد معماری، ارزیابی عملکرد ساختمان و قابلیت سکونت می باشد.

کلمات کلیدی : نقد معماری ارزیابی ساختمان سنجش عملکرد قابل سکونت