تغییرات اینترلوکین ها در حین ورزش

تغییرات اینترلوکین ها در حین ورزش

نجم مجبل عبد1 فرناز سیفی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی (گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل) (مسئول)
2) دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی (گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل)

کد IOI مقاله : XKZE-KKHGD
محل انتشار : دومین همایش‌ بین‌المللی فیزیولوژی ورزشی (sportuma2023.ir)
چکیده :
    معرفی این یک واقعیت شناخته شده است که ورزش منظم و به طور کلی فعالیت بدنی برای حفظ سلامتی و پیشگیری از بیماری بسیار مهم است. برای سالیان متمادی توصیه ای به بیماران ام اس برای شرکت در فعالیت های ورزشی وجود نداشت. این موضوع به این دلیل بود که برخی از بیماران علائم اضطراب حین فعالیت و به دنبال آن افزایش دمای بدن را گزارش کرده بودند (Vuori, 2004). اما در حال حاضر تجویز ورزش به عنوان یک راه حل درمانی مفید برای به حداقل رساندن فقدان توانایی عملکردی در بیماری های مزمن محسوب می شود. در بسیاری از تحقیقات بیان شده است که ورزش در بیماران ام اس با شدت خفیف تا متوسط ​​فواید جسمی و روانی مشابهی با گروه کنترل سالم دارد. در تحقیقات اخیر بیان شده است که ورزش می تواند به نتایج درمانی متعددی از جمله بهبود عملکرد قلبی-تنفسی، عملکرد عضلات، کاهش افسردگی و خستگی و بهبود سلامت و کیفیت زندگی بیماران منجر شود. از طرفی تحقیقات مختلف ثابت کرده اند که فعالیت ورزشی باعث تغییرات فیزیولوژیکی زیادی در سیستم ایمنی بدن می شود. ورزش پاسخ های ایمنی را از طریق تولید سیتوکین ها تنظیم می کند که در تنظیم تشکیل پاسخ های ایمنی و التهابی نقش دارند. در بسیاری از مطالعات، تأثیر ورزش کوتاه مدت بر تولید سیتوکین در یک جمعیت سالم مورد بررسی قرار گرفته است (چان و همکاران، 2019). پژوهشی در مورد تأثیر تمرینات ورزشی بر بیماران مذکور انجام شده است. تأثیر فعالیت هوازی، تمرین مقاومتی (با استفاده از وزن بدن) و تمرینات با وزنه بر توانایی راه رفتن، قدرت، خستگی، توانایی عملکردی و کیفیت زندگی شخصی افراد مبتلا به ام اس، مرور و نتایج هر مطالعه بر اساس ساختار و محتوای برنامه آموزشی انتخاب شده، متفاوت گزارش شده است (لوریگ و همکاران، 1999). مطالعات نشان داده است که تمرینات ترکیبی هوازی و قدرتی بر سطح IL-17 در زنان مبتلا به ام اس تأثیر دارد و پس از چند هفته تمرین، اثرات ضد التهابی ورزش باعث کاهش IL-17 شده است (گلزاری و همکاران، 2010). تحقیقات اندکی در مورد تأثیر ورزش بر تغییرات کورتیزول در بیماران ام اس انجام شده است. به عنوان مثال، Pyatin1 و همکارانش (2009) از تمرینات ارتعاشی کل بدن برای بهبود عملکرد عضلات، اعصاب و انعطاف پذیری استفاده کردند و گزارش هایی از افزایش را ارائه کردند. تراکم استخوان، کاهش ترشح هورمون های آنابولیک و همچنین کاهش کورتیزول به عنوان یک اثر مفید ضد استرس. این محققان به این نتیجه رسیدند که این نوع فعالیت برای افرادی که از پوکی استخوان و چاقی رنج می برند مفید است (گرین و همکاران، 2023). و برای بازگرداندن عملکرد عصبی و حرکتی در بیماران مبتلا به پارکینسون، ام اس و سکته مفید است. در سال 2004، اسکولز و همکاران، در مطالعه ای که شامل 8 هفته تمرین هوازی با 60 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی در یک مانیتور چرخه بود، عواملی مانند کورتیزول را در بیماران ام اس کنترل کردند (Winkelman, 2009). و پس از پایان دوره تحقیق، آنها بهبودی در عملکرد کورتیزول مشاهده کردند و همچنین به این نتیجه رسیدند که تمرینات هوازی با سطح پابین در بیماران ام اس نه تنها کیفیت زندگی را بهبود می بخشد، بلکه عملکرد هماهنگ و آمادگی جسمانی را نیز بهبود می بخشد. اما از سوی دیگر تحقیقات زیادی در خصوص تاثیر ورزش بر تغییرات کورتیزول در نمونه های دیگر انجام شده است. به عنوان مثال، Pezijablo و همکاران (1390) نشان دادند که تمرینات مقاومتی و استقامتی تأثیر معنی داری بر کورتیزول ندارد.

کلمات کلیدی : اینترلوکین ورزش