ارزیابی مارکر تک نوکلئوتیدی و نیمه مونومورفیک MT1XT20 به منظور تشخیص وضعیت ناپایداری میکروستلایت در بیماران ایرانی مبتلا به سندروم لینچ

ارزیابی مارکر تک نوکلئوتیدی و نیمه مونومورفیک MT1XT20 به منظور تشخیص وضعیت ناپایداری میکروستلایت در بیماران ایرانی مبتلا به سندروم لینچ

نجمه فراهانی1 پروانه نیک پور2 محمد حسن امامی3 مرتضی هاشم زاده4 مهرداد زینلیان5 سید شروین شریعت پناهی6 رسول صالحی7

1) دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
2) دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
3) دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
4) دانشگاه علوم پزشکی شهر کرد
5) دانشگاه علوم پزشکی شهر کرد
6) دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
7) دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

کد IOI مقاله : XYAH-ZDAFB
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(3icesconf.com)
چکیده :
    مقدمه : سرطان های بدخیم کولورکتال، چه در صورت اسپوادیک و چه در صورت ارثی بودن، اگر با افزایش میزان ناپایداری در میکروستلایت همراه باشند، پیش آگهی بهتری داشته، راهکار متفاوتی برای جراحی در آنها اتخاذ شده و پاسخ متفاوتی نبست به داروی شیمی درمانی 5FU خواهند داد. بنابراین امروزه برای بیماران دارای سرطان کولورکتال ارثی و غیر ارثی تست سنجش وضعیت ناپایداری میکروستلایت انجام میشود. برای تشخیص وضعیت ناپایداری میکروستلایت، روش ایمونو هیستو شیمیایی و همچنین استفاده همزمان از چندین مارکر STR پیشنهاد میشود. در این پژوهش هدف ما ارزیابی یک پروتکل آسان شده بوده است، که تنها با استفاده از یک مارکر تک نوکلئوتیدی، تکرار های مارکر مونونوکلئوتیدی MT1XT20 را برای تشخیص وضعیت ناپایداری مارکرهای میکروستلایت در بیماران مبتلا به سندروم لینچ می سنجد. پنل پنج مارکری پرومگا و تست ایمنو هیستو شیمیایی نیز در کنار مارکر MT1XT20 به عنوان روش های استاندارد طلایی به کار برده شده اند. روش ها: بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال با تاریخچه مثبت خانوادگی با استفاده از ارزیابی سوابق پزشکی شان طبقه بندی شدند. بر طبق معیارهای آمستردام II، بیست بیمار به عنوان نماینده از بیست خانواده انتخاب شدند. DNA توموری و نمونه بافت سالم مجاورتومور افراد نماینده بیمار از هر خانواده، ازبافت های پارافینه تثبیت شده در فرمالین استخراج شد. DNA استخراج شده، با استفاده از مارکر MT1XT20 و کیت تجاری ارزیابی وضعیت ناپایداری میکروستلایت ) Promega، آمریکا) بررسی شد. همچنین ارزیابی IHC بر روی قطعات برش خورده بافت ها انجام گرفته و نتایج آن با تکنیک های بر پایه PCR مقایسه شدند. نتایج: به ترتیب هشت نمونه (40%)، هفت نمونه (35%) و پنج نمونه (25%) با استفاده از کیت پرومگا، ایمونوهیستوشیمی و مارکر MT1XT20، به صورت MSI-مثبت ارزیابی شدند. در میان مارکرهای کیت Promega، مارکر BAT26 در هر هشت (100%) نمونه MSI-مثبت ناپایداری نشان داره و به عنوان ناپایدارترین مارکر شناخته شد. مارکرهای NR21 و NR24 در هفت نمونه (87.5%) ناپایداری نشان داده و مارکرهای BAT25 و MONO27 به ترتیب با نشان دادن ناپایداری در شش (75%) و پنج (62.5%) نمونه ، پایدارترین مارکرها بودند. بحث: اگرچه مارکرمستقل MT1XT20 به عنوان مارکر معتبر تکی برای ارزیابی وضعیت ناپایداری میکروستلایت گزارش شده بود، ما در بیماران ایرانی نتوانستیم این امر را اثبات نماییم. درعوض، BAT26 با نشان دادن ناپایداری در هر هشت نمونه MSI-H ارزیابی شده توسط کیت Promega، میتواند به عنوان مارکر تک نوکلئوتیدی مناسب برای ارزیابی وضعیت ناپایداری میکروستلایت در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال در نظر گرفته شود.

کلمات کلیدی : سندروم لینچ ناپایداری میکروستلایت ایمنوهیستوشیمی mt1xt20 تکرارهای تقریبا مونومورفیک