فقدان رویکردهای پایداری در مباحث مقررات ملی ساختمان، به ویژه مبحث چهار ضرورت و راهکارهای اصلاح

فقدان رویکردهای پایداری در مباحث مقررات ملی ساختمان، به ویژه مبحث چهار ضرورت و راهکارهای اصلاح

مریم قربان زاده1

1) کارشناس ارشد معماری مربی دانشکده هنر دانشگاه دولتی بجنورد

کد IOI مقاله : XYCB-ABZFE
محل انتشار : اولین کنگره بین المللی نوآوری در مهندسی و توسعه تکنولوژی(iceiconf.ir)
چکیده :
    برای حصول به هدف احداث ساختمان های پایدار، نقش مهندسان ساختمان در رشته های هفتگانه بسیار مهم و حائز اهمیت است. مهندسان معمار باید ساختمان ها را به گونه ای طراحی کنند تا بیشترین بهره‌برداری از مواهب طبیعی (تابش آفتاب، نورگیری، تهویه هوا و..) بشود. مهندسان عمران باید محاسبات ساختمان ها را به طریقی انجام دهند که ضمن برخورداری از ایستایی و استحکام لازم، از حیف و میل سرمایه‌های ملی و منابع طبیعی جلوگیری شود. مهندسان تاسیسات باید در کاهش میزان مصرف و بهینه سازی مصرف انرژی در ساختمان ها تلاش کنند و انرژی موردنیاز ساختمان‌ها را حتی الامکان از منابع تجدیدپذیر تامین نمایند . شاید با نگاهی اجمالی بر همگان مبرهن باشد که در کتابچه های سبز مقررات ملی ساختمان در کشور ایران حتی نیم نگاهی به مقوله پایداری صورت نپذیرفته و جای پای این مباحث در مقررات اصلی ساختمان سازی در کشور ما خالی است. هر چند مباحث توسعه پایدار در متون دانشگاهی به تدریج به امری واضح و بدیهی برای مهندسان صنعت ساختمان تبدیل گشته است اما متاسفانه عدم به روز رسانی ضوابط در این راستا، اجرا و کاربرد این مباحث را در دنیای بیرونی و واقعی ساخت و ساز به امری لوکس و بدون ضمانت اجرایی تبدیل نموده است. در این مقاله تحقیقی تلاش می گردد ضمن بازشناسی و ارائه تعریف دقیقتر از مبحث پایداری به ویژه در ساختمان به میزان انطباق مباحث مقررات ملی ساختمان به ویژه مبحث چهار، با اصول پایداری پرداخته شود و در نهایت راهکارهایی به منظور ارتقاء این مباحث به ضابطه ای سبز و پایدار ارائه گردد.

کلمات کلیدی : معماری پایدار محیط زیست گونه آرمانی ضوابط معماری پایدار مقررات ملی ساختمان مقایسه تطبیقی