بررسی زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری نانو داربست به روش الکتروریسی
بررسی زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری نانو داربست به روش الکتروریسی
المیرا پاسبان1
1) دانشجوی دکتری تخصصی، زیست شناسی فیزیولوژی جانوری
کد IOI مقاله
:
XYCC-ABGZK
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(icesconf.com)
چکیده :
مهندسی بافت مولد حوزه مطالعاتی جدید است که با استفاده از سلول،داربست و بیومولکولها چشم انداز عظیمی در تجدید، ترمیم و حفظ عمل بافت ایجاد نموده است. در این مطالعه خصوصیات نانو داربست پلیمری جهت اهداف مهندسی بافت، بررسی میشود.
داربست پلیمری PLLA با روش الکتروریسی و با استفاده از حلال کلروفرم و DMF ساخته شد سپس سطح داربست به جهت ارتقا زیست سازگاری،تیمار گردید.داربست از لحاظ خصوصیات ظاهری سطحی، تخریب پذیری، درصد تخلخل و اندازه منافذ بررسی گردید برای این منظور سنجش تخلخل با قانون ارشمیدس، تست تخریب پذیری و مطالعه میکروسکوپ الکترونی نگاره انجام شد.
داربست دارای سرعت تخریب بالایی می باشد که علت آن وجود منافذ کوچک می باشد و سرعت تخریب داربست متناسب با گذشت زمان می باشد همچنین عاملی مهم در تخریب پذیری داربست، رابطه مستقیم بین میزان تخریب پذیری داربست و جذب آب توسط داربست می باشد. بررسی رشد سلولها و افزایش رشد سلولها در شرایط حضور نانو داربست نشان دهنده تایید زیست سازگاری نانو داربست بوده و تخلخل 75/90 درصدی نشان دهنده تخلخل بالا و افزایش رشد داخلی بافت میشود.
نتایج کلی حاصل نشان داد که نانو داربست پلیمریPLLA سنتز شده با روش الکتروریسی، کاندید مناسبی برای مهندسی بافت میباشد.
کلمات کلیدی : نانو داربست الکتروریسی زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری