مقایسه مدلهای ریاضی برگمان و مینیمال افزاینده، در کنترل دیابت نوع 1 با استفاده از سیستم فازی نوع 2

مقایسه مدلهای ریاضی برگمان و مینیمال افزاینده، در کنترل دیابت نوع 1 با استفاده از سیستم فازی نوع 2

رضا قلی زاده1 علی وحیدیان کامیاد2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد برق گرایش کنترل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گناباد، ایران
2) استاد تمام ریاضیات کاربردی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران

کد IOI مقاله : XYCC-ACZKE
محل انتشار : کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(icesconf.com)
چکیده :
    بیماری دیابت نوع1، به دلیل تولید ناکافی یا گاهی عدم تولید انسولین توسط پانکراس ایجاد می شود که باعث بالا رفتن غلظت قند خون می گردد که در دراز مدت منجر به عوارض متعددی شامل بیماری های قلبی، کلیوی، چشمی، پوستی و غیره خواهد شد. در این مقاله، هدف طراحی یک الگوریتم کنترلی مناسب برای رساندن غلظت قند خون به مقدار نرمال و تنظیم آن، با وجود تغییرات پارامتری و اغتشاشات وارد شده به سیستم می باشد. برای این کار از دستگاه معادلات غیرخطی مربوط به دیابت و به دو روش مدل مینیمال افزاینده و مدل برگمان استفاده می شود. می خواهیم این دو مدل را از جهت مقدار و زمان برای کنترل سطح قند خون با هم مقایسه کرده تا ببینیم کدام مدل کارایی بهتری را خواهد داشت. با توجه به اینکه حل تحلیلی و عددی سیستمهای غیرخطی پیچیده و گاهی از مواقع غیر ممکن است، از این رو برای تعیین بهینه جواب این سیستمها از الگوریتم ژنتیک استفاده می نمائیم. حال برای آنکه در طی مراحل کنترل قند خون، عدم قطعیت ها سیستم را دچار نوسانات ننماید از سیستم فازی نوع 2 و همچنین برای فرآیند خروجی سیستم فازی نوع2، از الگوریتم کارنیک-مندل استفاده می شود. نتایج شبیه سازی نشان می دهد که کنترلر پیشنهادی توانسته گلوکز خون را در حد نرمالی تنظیم نماید.

کلمات کلیدی : دیابت نوع 1 مدل مینیمال افزاینده مدل برگمان سیستم فازی نوع 2