نقش خودشناسی -دیگرشناسی و رابطه آن با رشد و بهبود روابط اجتماعی

نقش خودشناسی -دیگرشناسی و رابطه آن با رشد و بهبود روابط اجتماعی

حسین پورغلام1 شایسته سادات مهیمنی2 مریم جعفری3

1) دانشجوی دکتری تخصصی علوم سیاسی، گرایش جامعه شناسی، دانشگاه علوم و تحقیقات فارس
2) دانشجوی کارشناسی مشاوره، دانشگاه شهید چمران اهواز
3) دانشجوی کارشناسی مشاوره، دانشگاه شهید چمران اهواز

کد IOI مقاله : XYDG-HACEE
محل انتشار : اولین کنفرانس بین المللی پژوهش در حسابداری، مدیریت، اقتصاد و علوم انسانی(meaconf.com/1st)
چکیده :
    هدف از خلقت انسان رسیدن به کمال منوط به خود سازی است . از سویی خودسازی نیز منوط به خودشناسی است. پس کمال انسان در خودشناسی اوست ، از طرف دیگر انسان موجودی اجتماعی است و به طور مداوم و متقابل به ارتباط با دیگران میپردازد و شناخت فرد از دیگران،درک صحیحی از وضعیت افراد و نحوه درست ارتباط گیری یکی از حلقه های مهم در پیوند بین افراد می باشد.جامعه مطلوب و آرمانی زمانی شکل خواهد گرفت که فرد در وعده اول درک و شناخت خوبی از خود داشته باشد و در گام بعدی نحوه درست ارتباط گیری و نیز درک هم نوع خود را نیز آموزش دیده باشد.آنگاه این رابطه به سمت تشکیل یک جامعه مطلوب پیش می رود. سوال اینجاست که آیا مطالعه ی انسان شناسی و شناسایی وجه مشترکمان با انسان های دیگر، به ما در جهت شناخت خویش کمکی میکند؟ و نیز آیا ما فقط محصول فرهنگ و جامعه ایم؟. ما در این پژوهش سعی بر پاسخ و کشف این سوالات داریم و دستیابی به یک فرمول ثابت و مشخص درجهت شکل گیری رابطه ای ایده ال و رشد جامعه.

کلمات کلیدی : خودشناسی دیگران شناسی روابط اجتماعی جامعه آرمانی