تفحصی در باب خود ِروحانی (معنوی) در محیط‌های داخلی: واکاوی کار هایدگر مبتنی بر تعریف رابطه‌ی انسان- شی

تفحصی در باب خود ِروحانی (معنوی) در محیط‌های داخلی: واکاوی کار هایدگر مبتنی بر تعریف رابطه‌ی انسان- شی

جمال‌الدین مهدی نژاد1 حمیدرضا عظمتی2 علی صادقی حبیب آباد3

1) دانشيار، عضو هیات علمی گروه معماری، دانشكده معماري و شهرسازي، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران،
2) دانشيار، عضو هیات علمی گروه معماری، دانشكده معماري و شهرسازي، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران،
3) دانشجوی دکتری تخصصی معماری، دانشكده معماري و شهرسازي، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ايران.

کد IOI مقاله : XAAG-CABKK
محل انتشار : پنجمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(5icsau.com)
چکیده :
    بیگانگی و بیزاری از جامعه‌ی معاصر که اغلب به آن اشاره‌شده، نیاز برای خلق فضاهای مقدسی را که در آنجا افراد می‌توانند یک تجربه‌ی روحانی را کشف کنند افزایش داده است. این اشتیاق برای فضای روحانی، ناشی از یک نیاز بنیادین و طولانی انسان‌ها برای ارتباط با ریشه‌های خود می‌باشد. این مقاله استدلال می‌کند که انسان‌ها باید به منظور بیان و تجربه‌ی تقدس،رابطه‌ی خود با اشیا را تغییر دهند (برای نیازهای مربوطه‌ی خود)و آن‌ها را به دلیل ارزش روحانی نهفته بر خلاف اهداف کفرآمیز و لمسی خود تحسین کنند. اصول طراحی مقدس (معنوی)، این رابطه‌ی انسان –شی را در جرم سکونی روحانی معماری داخلی به عنوان عاملی نشان می‌دهد که انسان‌ها از طریق آن می‌توانند مفهوم فردیت خود را به عنوان «مرکزی» باز کشف نمایند که با توجه به آن ما می‌توانیم در راستای هویت خود حرکت کنیم و در نهایت یک اهمیت عمیق تر را به طراحی مقدس می‌دهد (ارزش نهفته‌ی آن) که از وجود کفرآمیز ما برتر است.

کلمات کلیدی : خود روحانی رابطه انسان شی هایدگر محیط‌های داخلی