توسعه¬ی پایدار مجتمع¬های اقامتی-تفریحی اقلیم گرم و خشک با تاکید بر معماری بومی

مهدی محمد¹ محمد شجاعی² رضا جعفرپور کیاشری³

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری واحد ورامین-پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2) عضو هیئت علمی گروه معماری واحد ورامین-پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3) عضو هیئت علمی گروه معماری واحد ورامین-پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

کد IOI مقاله : XAAK-DAGGF
محل انتشار : کنگره بین المللی صنعت ساختمان با محوریت تکنولوژی های نوین در صنعت ساختمان و سومین کنفرانس بین المللی مطالعات بنیادی در عمران، معماری وشهرسازی(icbi2018.com)
چکیده :
    اقلیم گرم و خشک وسیع ترین اقلیم از نظر سطح اشغال در ایران است. طراحی بناها در این اقلیم باید به¬گونه¬ای باشد که از تابش مستقیم آفتاب و گرمای شدید محفوظ بمانند. از آن¬جا که این اقلیم دارای طوفان¬های شدید همراه با شن و گرمای زیاد در تابستان و سرمای شدید در زمستان است، هماهنگی با طبیعت و شرایط محیطی ضرورت بیشتری پیدا می¬کند. میزان انطباق ساختمان با شرایط آب و هوایی، به درجه و فن و نبوغ و پیشینه معماری بومی در هر مکان وابسته است. شناخت قابلیت¬های اقلیمی معماری بومی هم موجب احیاء میراث فرهنگی می¬شود و هم زمینه ساز استفاده از تکنیک¬های اقلیمی و تکنولوژی جدید منطبق با معماری بومی خواهد شد.‏ برنامه¬ریزان و سیاست¬گذاران توسعه از صنعت گردشگری به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه یاد می¬کنند. براساس چنین ویژگی، امروزه گسترش فضاهای اقامتی-توریستی و ایجاد مراکز فراغتی و تفریحی مدرن یکی از اهداف مهم برنامه¬ریزان مدیریت کلانشهرهای جامعه در حوزه گردشگری می¬باشد. این تحقیق که با روش توصیفی و با استفاده از اسناد کتابخانه¬ای انجام گرفته است با اشاره به اهمیت صنعت گردشگری، سعی در نشان دادن استفاده از ویژگی-های معماری بومی و اقلیمی منطبق بر بافت منطقه در طراحی مجتمع¬های اقامتی-تفریحی به منظور جلب و تداوم گردشگری به عنوان یکی از ارکان توسعه¬ی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را دارد.

کلمات کلیدی : توسعه¬ی پایدار اقلیم گرم و خشک گردشگری معماری بومی مجتمع اقامتی