مطالعه‏ ی آزمایشگاهی ستون لاغر بتن آرمه‏ ی مسلح به آرماتور‏های مقاومت بالا و مقاومت معمولی تقویت شده با کامپوزیت CFRP

مطالعه‏ ی آزمایشگاهی ستون لاغر بتن آرمه‏ ی مسلح به آرماتور‏های مقاومت بالا و مقاومت معمولی تقویت شده با کامپوزیت CFRP

مسعود نوروزعلیایی1 داود مستوفی نژاد2

1) کارشناسی ارشد عمران گرایش سازه، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی اصفهان
2) دکتری سازه، عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی اصفهان

کد IOI مقاله : XABZ-BKBDZ
محل انتشار : نهمین کنفرانس ملی بتن و پانزدهمین همایش روز بتن(concreteday.ir)
چکیده :
    یکی از روش‏های متداولی که امروزه در مقاوم سازی سازه‏های بتن آرمه از آن استفاده می‏شود، استفاده از کامپوزیت‏های FRP می‏باشد. تقویت ستون‏ها به عنوان یکی از ارکان اصلی سازه‏ها که بار محوری را به صورت خالص یا به همراه لنگر خمشی منتقل می‏کنند، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. ستونی که تحت بار محوری و لنگر خمشی قرار گرفته باشد، از خود تغییر مکان جانبی بروز می‏دهد؛ این تغییر مکان جانبی در هر قسمت از طول ستون، یک خروج از مرکزیت برای بار محوری وارد شده در انتهای ستون محسوب می‏شود که حاصل ضرب بار محوری در تغییر مکان جانبی مذکور سبب ایجاد لنگر ثانویه‏ای خواهد شد. اثر این لنگر با لنگر اولیه‏ای که بر ستون اثر می‏کرده است جمع شده و اثرات بحرانی‏تری را در ستون به وجود می‏آورد. با وجود آن که در عمل ستون‌های بتنی اغلب تحت بار دارای خروج از مرکزیت بوده و ممکن است در معرض ناپایداری ناشی از اثرات لاغری باشند، بر روی رفتار ستون‌های بتن آرمه‌ی لاغر محصور شده با FRP، مطالعات آزمایشگاهی کم‌تری نسبت به ستون‌های کوتاه تقویت شده با آن انجام شده است. هر چند مطالعات موجود مبین افزایش مقاومت ستون با تقویت آن به وسیله‌ی FRP می‌باشند، اما اثر تقویتی FRP بر روی ستون تحت بارگذاری محوری – خمشی(P-M)، با افزایش لاغری کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر از ظرفیت FRP به طور کامل استفاده نشده و ستون در معرض ناپایداری و کمانش قرار می‌گیرد؛ در نتیجه اثرات لاغری می‌توانند مانع از دست‌یابی ستون به حداکثر ظرفیت خود شوند. هدف از تحقیق حاضر، بررسی رفتار ستون‏های لاغر تقویت شده با کامپوزیت FRP با تکنیک شیارزنی بوده تا اثرات ناشی از لاغری که در سایر روش‏های تقویت مشاهده می‏شود، کاهش یابد. به منظور دست یابی به اهداف مورد نظر در تحقیق حاضر، تعداد 6 عدد نمونه‏ی بتن آرمه‏ی دایروی با قطر 130 میلی متر و با ارتفاع 900 میلی متر (با نسبت لاغری 7/27) تحت بار با خروج از مرکزیت ثابت60 میلی متر مورد آزمایش قرار گرفتند. نیمی از نمونه‏ها مسلح به آرماتور مقاومت معمولی و نیمی دیگر مسلح به آرماتور مقاومت بالا می‏باشند. نتایج نشان می‏دهند نمونه‏های تقویت شده به روش شیار زنی، افزایش باربری بیش‏تری نسبت به نمونه‏های تقویت شده به روش EBR به دست می‏دهند. هم‏چنین لاغری بر ظرفیت باربری ستون‏های تقویت شده به روش شیار زنی، در هر دو نوع نمونه‏های مسلح به آرماتور مقاومت معمولی و بالا، به میزان بسیار کم‏تری نسبت به روش تقویت EBR و نمونه‏های بدون تقویت اثر می‏گذارد.

کلمات کلیدی : مطالعه آزمایشگاهی ستون لاغر بتن آرمه‏ کامپوزیت frp تقویت اثرات ثانویه