مطالعه ی آزمایشگاهی ستون لاغر بتن آرمه ی مسلح به آرماتورهای مقاومت بالا و مقاومت معمولی تقویت شده با کامپوزیت CFRP
مطالعه ی آزمایشگاهی ستون لاغر بتن آرمه ی مسلح به آرماتورهای مقاومت بالا و مقاومت معمولی تقویت شده با کامپوزیت CFRP
مسعود نوروزعلیایی1 داود مستوفی نژاد2
1) کارشناسی ارشد عمران گرایش سازه، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی اصفهان
2) دکتری سازه، عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی اصفهان
کد IOI مقاله
:
XABZ-BKBDZ
محل انتشار :
نهمین کنفرانس ملی بتن و پانزدهمین همایش روز بتن(concreteday.ir)
چکیده :
یکی از روشهای متداولی که امروزه در مقاوم سازی سازههای بتن آرمه از آن استفاده میشود، استفاده از کامپوزیتهای FRP میباشد. تقویت ستونها به عنوان یکی از ارکان اصلی سازهها که بار محوری را به صورت خالص یا به همراه لنگر خمشی منتقل میکنند، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. ستونی که تحت بار محوری و لنگر خمشی قرار گرفته باشد، از خود تغییر مکان جانبی بروز میدهد؛ این تغییر مکان جانبی در هر قسمت از طول ستون، یک خروج از مرکزیت برای بار محوری وارد شده در انتهای ستون محسوب میشود که حاصل ضرب بار محوری در تغییر مکان جانبی مذکور سبب ایجاد لنگر ثانویهای خواهد شد. اثر این لنگر با لنگر اولیهای که بر ستون اثر میکرده است جمع شده و اثرات بحرانیتری را در ستون به وجود میآورد. با وجود آن که در عمل ستونهای بتنی اغلب تحت بار دارای خروج از مرکزیت بوده و ممکن است در معرض ناپایداری ناشی از اثرات لاغری باشند، بر روی رفتار ستونهای بتن آرمهی لاغر محصور شده با FRP، مطالعات آزمایشگاهی کمتری نسبت به ستونهای کوتاه تقویت شده با آن انجام شده است. هر چند مطالعات موجود مبین افزایش مقاومت ستون با تقویت آن به وسیلهی FRP میباشند، اما اثر تقویتی FRP بر روی ستون تحت بارگذاری محوری – خمشی(P-M)، با افزایش لاغری کاهش مییابد. به عبارت دیگر از ظرفیت FRP به طور کامل استفاده نشده و ستون در معرض ناپایداری و کمانش قرار میگیرد؛ در نتیجه اثرات لاغری میتوانند مانع از دستیابی ستون به حداکثر ظرفیت خود شوند. هدف از تحقیق حاضر، بررسی رفتار ستونهای لاغر تقویت شده با کامپوزیت FRP با تکنیک شیارزنی بوده تا اثرات ناشی از لاغری که در سایر روشهای تقویت مشاهده میشود، کاهش یابد. به منظور دست یابی به اهداف مورد نظر در تحقیق حاضر، تعداد 6 عدد نمونهی بتن آرمهی دایروی با قطر 130 میلی متر و با ارتفاع 900 میلی متر (با نسبت لاغری 7/27) تحت بار با خروج از مرکزیت ثابت60 میلی متر مورد آزمایش قرار گرفتند. نیمی از نمونهها مسلح به آرماتور مقاومت معمولی و نیمی دیگر مسلح به آرماتور مقاومت بالا میباشند. نتایج نشان میدهند نمونههای تقویت شده به روش شیار زنی، افزایش باربری بیشتری نسبت به نمونههای تقویت شده به روش EBR به دست میدهند. همچنین لاغری بر ظرفیت باربری ستونهای تقویت شده به روش شیار زنی، در هر دو نوع نمونههای مسلح به آرماتور مقاومت معمولی و بالا، به میزان بسیار کمتری نسبت به روش تقویت EBR و نمونههای بدون تقویت اثر میگذارد.
کلمات کلیدی : مطالعه آزمایشگاهی ستون لاغر بتن آرمه کامپوزیت frp تقویت اثرات ثانویه